Key takeaways
- Omdat het bereik van Amerikaanse gevechtsvliegtuigen beperkt is, moeten Amerikaanse vliegdekschepen bij een eventueel conflict met China varen tot binnen het bereik van Chinese raketten.
- Nieuwe Amerikaanse gevechtsvliegtuigen kunnen een oplossing bieden, maar de ontwikkeling daarvan verloopt traag.
- Onders deze gevaren blijven vliegdekschepen ook in de toekomst belangrijk.
De Amerikaanse marine staat in de westelijke Stille Oceaan voor een cruciale uitdaging. De Chinese capaciteiten op het gebied van antischipraketten overschrijden nu het operationele bereik van Amerikaanse vliegtuigen die vanaf vliegdekschepen opereren.
Omdat de slagkracht van een vliegdekschip wordt bepaald door de gevechtsradius van zijn luchtvloot en niet door de bewegingen van het schip zelf, moet het schip nu gevaarlijk dicht bij vijandelijke kusten varen om zijn straaljagers binnen aanvalsafstand van doelen te brengen. Dit dwingt het vliegdekschip om juist de „kill zones“ binnen te varen die het juist moest vermijden.
Gelaagde verdediging van China
Peking heeft een gelaagde verdediging opgebouwd die bestaat uit concentrische raketringen. De buitenste laag wordt gevormd door de DF-27, een hypersonisch glijvoertuig dat doelen in de hele Indo-Pacifische regio kan raken.
Dichterbij zorgen de DF-26 (de ‘Guam-killer’) en de meer gevestigde DF-21D voor extra dreigingslagen. Ten slotte is er een verzadigingslaag van kruisraketten en hypersonische wapens zoals de DF-17, die bedoeld is om de escorteverdediging van het vliegdekschip te overweldigen door puur volume en snelheid.
Race om de zesde-generatie jachtvliegtuig
Om dit tegen te gaan, ontwikkelt de marine de F/A-XX, een zesde-generatie gevechtsvliegtuig dat bedoeld is om het bereik van de luchtvloot te vergroten en onbemande drones te integreren. Dit programma wordt echter geplaagd door vertragingen en geschillen over de financiering, waardoor de gunning van contracten ver achterloopt op schema.
Het fundamentele probleem is een economische en technische asymmetrie. Het is voor China aanzienlijk goedkoper en sneller om het bereik van een raket te vergroten dan het voor de VS is om een nieuw bemand vliegtuig voor de lange afstand te ontwerpen en te bouwen.
Vliegdekschepen blijven belangrijk
Ondanks deze bedreigingen is het vliegdekschip nog niet achterhaald. Het succesvol raken van een bewegend, storend en zich verdedigend supercarrier op extreme afstanden is een enorme technische hindernis waarvan China nog moet bewijzen dat het deze in een echt gevechtsscenario kan overwinnen.
Bovendien blijven vliegdekschepen onmisbare instrumenten van invloed in vrijwel elk ander wereldwijd operatiegebied, zoals de Atlantische Oceaan of de Middellandse Zee.
Nieuwe strategie
Zich bewust van de kwetsbaarheid van het concentreren van enorme middelen op één enkel schip, schakelt de VS over op „gedistribueerde maritieme operaties“. Deze strategie houdt in dat offensieve capaciteiten worden verspreid over een breed scala aan onderzeeërs, kleinere oppervlakteschepen en onbemande systemen. Door haar vuurkracht te verspreiden, hoopt de marine het voor China moeilijker te maken om doelen te selecteren en het risico te verminderen dat gepaard gaat met één enkel hoogwaardig doelwit.
Terwijl de VS doorgaat met de bouw van supervliegdekschepen van de Ford-klasse, verschuift het strategische landschap in de Stille Oceaan. De F/A-XX vertegenwoordigt de grootste inspanning van de marine om het tactische voordeel terug te winnen, maar het is een race tegen een raketarchitectuur die zich sneller ontwikkelt. De ultieme vraag is of het supervliegdekschip zijn primaire missie nog steeds kan uitvoeren in een conflict tussen gelijkwaardige partijen, of dat de kosten-batenverhouding uiteindelijk is verschoven in het voordeel van de raket.
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
