Zou U de wapens opnemen bij een inval zoals de heldhaftige Oekraïners? Waarom een verplichte legerdienst opnieuw zinvol is

Amerikaanse commentatoren waren vorige week in shock toen een Quinnipiac-peiling duidelijk maakte dat heel wat Amerikanen niet meer geneigd zijn om te vechten voor hun land en vrijheid. Dit roept natuurlijk de vraag op of U wel zou opstaan om te vechten voor het koninkrijk van Filip van België. 

125 miljoen(!) Amerikanen zouden de benen nemen

De Quinnipiac universiteit herbergt een onafhankelijk peilingsinstituut, dat op regelmatige basis onderzoek doet naar het stemgedrag van de Amerikanen. Hun laatste peiling begin maart deed heel wat stof opwaaien.

Amerikaanse burgers kregen de vraag voorgeschoteld of ze hun land zouden verdedigen bij een inval. Amper 68 procent van de Republikeinen antwoordde dat ze de wapens zouden opnemen. Bij de Democraten was dat amper 40 procent. In totaal zou 55 procent blijven én vechten. Een onwaarschijnlijke 38 procent zou zijn jeep vol laden en richting Canada rijden.

“Let every nation know, whether it wishes us well or ill, that we shall pay any price, bear any burden, meet any hardship, support any friend, oppose any foe to assure the survival and the success of liberty.” De woorden van ex-president John F. Kennedy klinken heel wat Amerikanen vandaag dan ook hol in de oren.

Omgerekend zou dit betekenen dat 125 miljoen Amerikanen de benen zouden nemen. Vergelijk dat met de 3,5 miljoen Oekraïners die hun land al hebben verlaten op een bevolking van 44 miljoen, wat neerkomt op slechts 8 procent. Bovendien hebben zij niet de middelen die het Amerikaanse leger heeft. 

Zelfs geen leugen om bestwil 

Je vraagt je af waarom niet veel meer Amerikanen gewoon hadden geantwoord dat ze wel voor hun vrijheid zouden vechten. Wie had dit immers kunnen verifiëren? De vraag was gewoon een simpele ‘ja’ of ‘nee’. Dat betekent concreet dat het perfect mogelijk is dat het aantal dat zijn boeltje zou pakken nog veel hoger is. Het zou ook omgekeerd kunnen zijn dat bij een echte dreiging het patriottisme terug hoogtij zou vieren. De tijden lijken echter veranderd.

Zelfs voor een een onpopulaire oorlog als Vietnam in de jaren 1960 hebben slechts 2 procent van de jongeren getracht om de verplichte oproeping te ontvluchten. Toen de Japanners in de Tweede Wereldoorlog Pearl Harbour bombardeerden, vervalsten heel wat Amerikaanse jongeren hun geboortecertificaat om maar zeker te worden opgeroepen. 

Waarom zouden we vechten?

De reden is niet zo ver te zoeken. We zijn in onze comfortabele maatschappij, waar alles met een enkele klik kan worden verkregen, vergeten wat de waarde is van onze vrijheid en onze democratie. We hebben geen drijfveer meer, geen ‘waarom’. We weten niet meer goed waarvoor we staan en het is ook niet zo gemakkelijk om dit opnieuw te definiëren als je ziet welke andere uitdagingen er op de plank liggen, van ongelijkheid in de maatschappij tot het bijna onoplosbare klimaathoofdstuk. Je zou voor minder terug onder je donsdeken duiken of even willen wegvluchten van je verantwoordelijkheden.

Als zelfs de patriottische Amerikaan zou vluchten, kan je je voorstellen hoeveel Belgen het hazenpad zouden kiezen en zich snel in hun appartement in Spanje zouden nestelen of voor de ‘happy few’ hun villa aan de Azurenkust. We hebben geen peiling georganiseerd maar kunnen ons best voorstellen dat een grote meerderheid Belgen zich niet geroepen zou voelen om de wapens op te nemen. 

Ga daarmee naar de oorlog’

Eerst en vooral stelt zich de vraag of we het nog wel zouden kunnen. De wapenzotte Amerikaan zou tenminste nog min of meer op een doelwit kunnen richten. Een geweer hanteren is echt niet zo voor de hand liggend. De uitdrukking ‘Ga daar mee naar de oorlog’ zou voor de eerste keer ook letterlijk te nemen zijn, en niet als metafoor.

Daarnaast gaat het natuurlijk over willen. Met de beste wil van de wereld, is het moeilijk om uit te leggen aan heel wat Belgen waarom ze zouden moeten vechten. Het is zoals de Rode Duivels, die echt niet goed weten waarom ze voor hun land zouden moeten strijden.

Verplichte legerdienst: iemand pro?

De vraag stelt zich dan ook of een verplichte legerdienst -afgeschaft sinds 1994- terug op tafel zou moeten komen, ditmaal voor jongens en meisjes. Het zou onze fysieke en mentale weerstand verhogen op een leeftijd waar dit cruciaal is, maar zou ook, in geval er toch ooit terug een oorlog komt, toch een iets veiliger gevoel geven. 

 Als je ziet hoeveel zelfvertrouwen het Israëlische volk uitstraalt- daar moeten mannen zelfs verplicht 32 maanden en vrouwen 24 maanden naar het leger- is daar toch heel wat voor te zeggen.

Israëlische soldaten op oefening. (Isopix)

Nog straffer. De legerdienst in Israël voegt drie jaar toe aan de gemiddelde levensverwachting van elke man die dienst heeft gedaan. Het blijkt bovendien nog goed te zijn voor de gezondheid.

Wie denkt dat de toekomstige oorlogen allemaal via PlayStation zullen worden gevoerd, kan elke dag in Oekraïne aanschouwen dat er eigenlijk weinig is veranderd sinds de laatste oorlogen. Grondoorlogen zullen altijd bloedig zijn en zullen altijd ‘mano a mano’ moeten worden gevochten. Maar daar zijn we hier alvast vandaag niet klaar voor.


De auteur Xavier Verellen publiceert binnenkort het boek ‘Topsporters zijn CEOs, een zoektocht naar het recept achter de grootste sporters aller tijden. Te koop in de Standaard Boekhandel en via businessam.be

Meer
Markten
Mijn Volglijst
Markten
BEL20