London Calling… Gigantentaks nu!

Nu vrijdag en zaterdag beraden de ministers van Financiën van de G7 zich over manieren om digitale en andere grote internationale bedrijven hun fair share te laten betalen aan belastingen. Net zoals kleinere, vaak enkel nationaal of lokaal opererende bedrijven al sinds jaar en dag hun duit in het zakje doen. Voor UNIZO is dit een niet te missen momentum.

Door Danny Van Assche

Het fenomeen van grote multinationals die zich in belastingparadijzen vestigen en van daaruit over ganse wereld zaken doen is niet nieuw. De vaak enorme winsten die ze realiseren worden via belastingconstructies maximaal onttrokken aan de fiscus, waarbij hun verschillende afzetmarkten berooid achterblijven. Lokale ondernemers, die wél de volle pot aan belastingen betalen, worden daardoor concurrentieel benadeeld en soms zelfs in hun voortbestaan bedreigd. Terwijl lokale overheden heel veel belastinginkomsten aan hun neus voorbij zien gaan. Eén voorbeeld om dat concreet te maken. Een in België gevestigde vennootschap betaalt op de winst die ze hier realiseert 25% of 20% inkomstenbelasting (naargelang de situatie). Gaan we uit van een winst van 50.000 euro, dan komt dit neer op respectievelijk 12.500 of 10.000 euro. Een in het buitenland gevestigde vennootschap die hier in België dezelfde winst maakt, betaalt daarop 0 euro inkomstenbelastingen aan de Belgische fiscus. Dit is niet acceptabel.

Een historische kans op een ommekeer

De voortschrijdende digitalisering van onze economie, die uiteraard ook heel wat voordelen biedt, speelde de multinationale giganten dermate in de kaart dat nu ook de grootste economieën ter wereld er wakker van liggen. Het feit dat de ministers van Financiën van de G7 hier nu de koppen over samen steken, wijst op de acute ernst van de situatie.  Maar hier schuilt ook een historische kans in op een ommekeer, op een nieuw en meer evenwichtig belastingmodel. Want als de grootmachten der aarde zich ermee bemoeien, kan er effectief schot in de zaak komen. Dit is een momentum waarvan we vurig hopen dat het niet verzandt in kleinburgerlijk protectionisme of andere zogenaamde belangenconflicten, waarvan het gewicht niet in verhouding staat tot de globale belangen die hier spelen. Er valt geen tijd meer te verliezen.

Landen, groot en klein, die correct en met open vizier hun rekening maken, kunnen niet om de vaststelling heen dat hun lokale welvaart en belastinginkomsten van vooral plaatselijke ondernemers komen. Zelfs belastingparadijzen maken zichzelf iets wijs als ze denken dat ze met hun model kunnen blijven mee wegkomen, zonder hun eigen economie te doen verschralen. Nog naïever is het te veronderstellen dat omliggende economieën, dichtbij of ver weg, die wereldwijde economische en fiscale strooptocht gaan blijven tolereren. 

Internationale reuzen hebben hun hand overspeeld

Door de doorgedreven digitalisering werd de sky meer dan ooit de limit voor veel grote internationale reuzen, maar net in die euforie lijken ze nu dermate hun hand te hebben overspeeld dat zélfs de G7 zich er gaat mee bemoeien. Hun overmoed heeft veel ogen geopend. En dat is maar goed ook.

Bij UNIZO gaan we de G7-top met argusogen volgen. Er staat veel op het spel. Al is dit geen rocket science en liggen de recepten eigenlijk voor de hand. Wat we nodig hebben, zijn sluitende internationale akkoorden om winsten belastbaar te maken in die landen waar ze worden gecreëerd. Een minimum ‘gigantentaks’ zou hier al een eerste stap kunnen zijn. Het is niet meer dan normaal dat al wie onderneemt in een land ook daar correct belastingen betaalt, ongeacht waar het stenen hoofdkwartier zich bevindt. Dat is niet alleen het meest duurzame economische, maar meteen ook het meest ecologische model. Een pakket dat van ver komt zou nooit meer goedkoper mogen zijn dan eenzelfde pakket van dichtbij. Belastingen in een ver weg-land mogen niet langer goedkoper zijn dan belastingen dichtbij.


De auteur Danny Van Assche is gedelegeerd bestuurder van Unizo

Meer
Lees meer...
Markten