Key takeaways
- De MQ-25A Stingray vergroot het bereik van straaljagers door die autonoom bij te tanken vanaf Amerikaanse vliegdekschepen.
- Het ontwerp met intrekbare vleugels van Boeing benut de beperkte ruimte op het dek van vliegdekschepen optimaal.
- De Verenigde Staten willen de MQ-25A in dienst nemen vanaf 2029.
Om het operationele bereik van gevechtsvliegtuigen zoals de F-35 te vergroten, introduceert de Amerikaanse marine de MQ-25A Stingray, een onbemand tankvliegtuig dat is ontworpen om vanaf atoom aangedreven vliegdekschepen te starten. Dit “vliegende tankstation”, ontwikkeld in samenwerking met Boeing, vertegenwoordigt de volgende stap van de marine om autonome systemen in haar maritieme vloot te integreren.
Inefficiënties bij het bijtanken aanpakken
De huidige methoden voor het bijtanken brengen aanzienlijke risico’s en inefficiënties met zich mee. Grote, bemande tankvliegtuigen die door de luchtmacht worden gebruikt, zijn traag en gemakkelijk te detecteren, waardoor ze een belangrijk doelwit vormen voor raketten en drones. Bovendien vertrouwt de marine vaak op ‘buddy tanking’, waarbij F/A-18E/F Super Hornets extra brandstof vervoeren voor andere vliegtuigen.
Deze werkwijze is suboptimaal omdat hierdoor gevechtsklare jachtvliegtuigen worden afgeleid van hun primaire offensieve taken. Door de kleinere, goedkopere MQ-25A in te zetten, kan de marine haar afhankelijkheid van zowel de overbelaste KC-135-vloot als haar eigen gevechtsvliegtuigen verminderen.
Vliegdekschepen
Het fysieke ontwerp van de Stingray is afgestemd op de krappe ruimte op het dek van een vliegdekschip. Hoewel het tijdens de vlucht een spanwijdte van 23 meter heeft, heeft Boeing intrekbare vleugels ontworpen die voor opslag kunnen worden ingeklapt tot 9,5 meter.
Het vliegtuig wordt aangedreven door één motor uit de Rolls-Royce AE 3007N-serie. Om de complexiteit van vliegoperaties vanaf vliegdekschepen – waaronder taxiën, lanceren en terugkeren – te beheersen, heeft de marine het Unmanned Carrier Aviation Mission Control System (UMCS) ontwikkeld. Dit command- en controlesysteem stelt menselijke operators in staat de drones te besturen en zal naar verwachting op termijn een breed scala aan onbemande platforms beheren, niet alleen de Stingray.
Succesvolle testvluchten
Het programma heeft al belangrijke mijlpalen bereikt, waaronder een succesvolle eerste vlucht vanuit Illinois waarbij geautomatiseerde systemen en motorprestaties werden getest. Daardoor is het project overgegaan naar een eerste productie in kleine schaal.
De ontwikkeling is echter niet zonder tegenslagen verlopen. De oorspronkelijke doelstelling voor operationele inzet was 2024, maar die tijdlijn is verschoven naar 2029.
76 eenheden
De marine is van plan 76 eenheden aan te schaffen, waarvan 67 voor actieve dienst en 9 voor testdoeleinden, en vraagt hiervoor 1,75 miljard dollar aan in haar begroting voor 2027. Hoewel het bijtanken de primaire doelstelling is, is de Stingray ontworpen met het oog op veelzijdigheid. Dankzij de aanpasbare architectuur kan hij worden ingezet voor inlichtingenvergaring en bewaking.
Deze drones zijn bedoeld voor gebruik op zowel vliegdekschepen van de Nimitz-klasse als van de Gerald R. Ford-klasse, wat een verschuiving markeert waarbij de marine logistieke autonomie prioriteit geeft als haar eerste stap in het tijdperk van de onbemande luchtvaart. (fc)
Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
