Key takeaways
- Rusland heeft de atoom aangedreven slagkruiser Admiral Nakhimov te water gelaten na een kostbare renovatie van 27 jaar.
- Deze slagkruiser concentreert een ongeëvenaarde vuurkracht in één enkele, kwetsbare romp.
- Inzet in het Noordpoolgebied minimaliseert de risico’s van drones en waarborgt tegelijkertijd de veiligheid van de bastions van de kernonderzeeërs.
De Russische marine is eindelijk begonnen met de laatste proefvaarten voor de atoom aangedreven slagkruiser Admiral Nakhimov, na een moderniseringsproces op de Sevmash-scheepswerf dat 27 jaar in beslag nam. Deze renovatieperiode overschrijdt zelfs de oorspronkelijke actieve levensduur van het schip tijdens het Sovjettijdperk.
Financieel gezien liepen de kosten van het project enorm op. Oorspronkelijk werd in 2013 een contract gesloten voor 50 miljard roebel (570 miljoen euro), maar volgens onofficiële cijfers zijn de uiteindelijke kosten opgelopen tot ongeveer 200 miljard roebel, ofwel zo’n 2,27 miljard euro.
Ongekende vuurkracht
Wat pure vuurkracht betreft, kent de Nakhimov zijn gelijke niet. Ingenieurs hebben het schip tot op het skelet gestript en verouderde lanceerinrichtingen uit de Koude Oorlog vervangen door moderne universele verticale lanceercellen. Het schip zou naar verluidt ongeveer 176 cellen aan boord hebben – het grootste aantal van alle momenteel varende oppervlakteschepen – verdeeld over ongeveer 80 voor aanvalswapens (waaronder Kalibr-, Oniks- en Zircon-hypersonische raketten) en 96 voor luchtverdediging.
Deze capaciteit doet westerse tegenhangers, zoals de Amerikaanse Arleigh Burke-klasse of de Chinese Type 055-kruisers, in het niets vallen. Dit arsenaal wordt aangedreven door twee KN-3-kernreactoren, waardoor het schip een snelheid van 32 knopen kan aanhouden met een vrijwel onbeperkt bereik.
Verouderde filosofie
Ondanks deze capaciteiten vertegenwoordigt het schip een controversiële marinefilosofie. De moderne maritieme strategie, met name in de VS en China, is verschoven naar “gedistribueerde dodelijkheid”. Daar is bedoeld het verspreiden van wapens over talrijke kleinere, onderling samenwerkende schepen om de veerkracht van de vloot te waarborgen.
De Nakhimov doet het tegenovergestelde. Het concentreert een immense hoeveelheid rijkdom en wapens in één enkele, onvervangbare romp. Als Rusland de 2,27 miljard euro had geïnvesteerd in kleinere fregatten van Project 22350, hadden ze meerdere schepen kunnen inzetten, waardoor het verlies van één schip niet zou leiden tot een catastrofale uitputting van de totale raketvoorraad van de vloot.
Kwetsbaarheid
Het gevaar van deze concentratie is niet theoretisch. Het tot zinken brengen van de kruiser Moskva in 2022 door relatief goedkope Oekraïense raketten, samen met het succes van explosieve droneboten in de Zwarte Zee, toont aan dat dure hoofdschepen kwetsbaar zijn voor goedkope asymmetrische oorlogsvoering.
Omdat de Nakhimov zo waardevol is, wordt het een doelwit met hoge prioriteit, maar het beschikt niet over pantsering die het immuun maakt voor de fysica van moderne antischipwapens.
Noordpoolgebied
De specifiekerol van het schip kan sommige van deze risico’s echter temperen. In tegenstelling tot het theater in de Zwarte Zee is de Nakhimov bestemd voor de Noordelijke Vloot in de Barentszzee. Zijn primaire doel is het bewaken van het bastion waar de Russische onderzeeërs met ballistische kernraketten zijn gestationeerd.
In het hoge Noordpoolgebied is de dreiging van dronenzwermen minimaal, en de nucleaire uithoudingsvermogen en de enorme luchtverdedigingsparaplu van het schip vormen belangrijke operationele voordelen voor de bescherming van de nucleaire afschrikking en de controle over de knelpunten in het Noordpoolgebied.
Technisch wonder of een strategische fout?
Hoewel de Admiral Nakhimov uiteindelijk een formidabele troef is voor operaties in het Noordpoolgebied, blijft het een twijfelachtige besteding van beperkte middelen. In een tijd waarin Rusland zusterschepen uit dienst neemt en moeite heeft om zijn enige vliegdekschip in stand te houden, getuigt het besteden van bijna drie decennia en miljarden roebels aan één enkele romp uit de Koude Oorlog van een starre vasthoudendheid aan een verouderde marinedoctrine.
Het schip is een technisch wonder, maar het is wellicht de verkeerde keuze voor het moderne tijdperk van maritieme gevechtsvoering. (fc)
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
