Key takeaways
- De Amerikaanse marine transformeert onderzeeërs tot dronehubs door gebruik te maken van de bestaande torpedobuizen.
- Iver4 900 drones vergroten het bereik voor inlichtingen en mijndetectie zonder het hoofdschip in gevaar te brengen.
- Deze verschuiving dwingt tot een herontwerp van toekomstige onderzeeërs, waarbij ruimte voor de opslag van speciale autonome voertuigen moet worden ingebouwd.
De Amerikaanse marine verandert de inzetbaarheid van haar nucleaire aanvalsonderzeeërs fundamenteel door ze om te bouwen tot hubs voor autonome onderwaterdrones. Van oudsher waren torpedobuizen ontworpen voor eenrichtingsinzet. Het was namelijk de bedoeling om wapens en lokvogels te lanceren die nooit moesten terugkeren. De uitdaging om een voertuig terug te halen terwijl het onder water blijft, is echter eindelijk overwonnen. Na een reeks tegenslagen en geannuleerde initiatieven wordt momenteel een nieuw systeem geïntegreerd in onderzeeërs van de Virginia-klasse.
Meerdere mislukte pogingen
De weg daarnaar is gekenmerkt door vallen en opstaan. Vroege pogingen, zoals de Snakehead-drone, zijn door beperkingen in de afmetingen opgegeven. Een volgend project met de Yellow Moray-drone bereikte een historische mijlpaal toen de USS Delaware met succes meerdere lanceer- en terughalingsmissies uitvoerde.
Deze overwinning volgde op een eerdere mislukking in een Noorse fjord, waar een beschadigd onderdeel de terughaling onmogelijk maakte. Ondanks deze technische doorbraak is het Yellow Moray-programma uiteindelijk beëindigd. Daardoor moest de marine op zoek gaan naar een derde oplossing.
Iver4 900
Het huidige succesvolle ontwerp, ontwikkeld door L3Harris en in opdracht van de Defense Innovation Unit, maakt gebruik van de Iver4 900-drone. Om terugwinning mogelijk te maken zonder de structuur van de onderzeeër te wijzigen, is de drone ondergebracht in een gespecialiseerde ‘SAFECAP’-behuizing die past in standaard 21-inch torpedobuizen. Deze voertuigen van koolstofvezel kunnen meer dan 80 zeemijl (150 kilometer) afleggen met behulp van geavanceerde lithium-ionbatterijen.
Ze kunnen worden uitgerust met verschillende ladingen voor het verzamelen van inlichtingen, het in kaart brengen van de zeebodem en het opsporen van mijnen. Daarnaast fungeren ze als ‘loyale wingman’-middelen die het sensorbereik van de onderzeeër tot wel 24 uur verlengen.
Implicaties voor onderzeese oorlogsvoering
Vanuit strategisch oogpunt fungeert deze technologie als een cruciale krachtvermenigvuldiger. Nu de marine te kampen heeft met een tekort aan aanvalsonderzeeërs, stellen deze drones één enkel vaartuig in staat om zijn surveillancecapaciteiten te spreiden over uitgestrekte gebieden, zoals verdedigde kusten of gevoelige onderzeese kabels, zonder het primaire schip in gevaar te brengen. Deze operationele verschuiving is zo ingrijpend dat de marine haar volgende generatie aanvalsonderzeeërs vanaf het begin ontwerpt met speciale interne ruimtes voor deze drones.
Hoewel sommige details nog steeds geheim zijn – waaronder specifieke contractkosten, leveringsdata en methoden voor communicatie over lange afstanden – is de belangrijkste technische hindernis overwonnen. De marine heeft aangetoond dat een drone via een torpedobuis kan worden gelanceerd en weer kan worden opgehaald terwijl de onderzeeër onder water blijft. Zo is een eeuwenoud eenrichtingssysteem omgevormd tot een instrument voor twee richtingen voor onderzeese oorlogsvoering. (fc)
Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
