Key takeaways

• De Verenigde Staten investeren zwaar in de zoektocht naar efficiënt laserwapen dat kan geïntegreerd worden op marineschepen.
• Lasers maken een einde aan het logistieke risico van beperkte raketvoorraden.
• Enorme stroom- en koelingsbehoeften bemoeilijken de integratie aan boord van schepen.

De Amerikaanse marine streeft al sinds de Koude Oorlog naar gerichte energiewapens om een cruciale logistieke tekortkoming in de moderne zeeoorlogvoering op te lossen: het beperkte magazijn.

Veel voordelen

Een standaard torpedobootjager van de Arleigh Burke-klasse is uitgerust met ongeveer 90 tot 96 verticale lanceercellen. Zodra deze raketten op zijn, moet het schip zich terugtrekken om te herladen, waardoor het kwetsbaar wordt.

Lasers bieden een aantrekkelijk alternatief omdat ze zich met de snelheid van het licht voortbewegen, geen fysieke munitie vereisen en slechts een kleine hoeveelheid elektriciteit per gevecht verbruiken. Dit zou een einde maken aan de huidige economische absurditeit van het afvuren van interceptorraketten van miljoenen dollars op goedkope drones.

Van chemische naar elektrisch aangedreven lasers

Vroege pogingen om deze technologie te realiseren waren gericht op chemische lasers, die weliswaar een enorm vermogen leverden, maar onpraktisch waren voor maritiem gebruik. De vluchtige, corrosieve en omvangrijke reactanten die voor deze systemen nodig waren, zorgden voor veiligheids- en logistieke problemen die zwaarder wogen dan de voordelen van het vervangen van traditionele raketten.

Daarom stapte de marine over op elektrisch aangedreven solid-state lasers. Deze verschuiving werd in de jaren 2010 bevestigd met het Laser Weapon System (LaWS) aan boord van de USS Ponce. Hoewel het 30-kilowatt-systeem met succes kleine boten en UAV’s uitschakelde, diende het eerder als een proof of concept dan als een oplossing die klaar was voor de vloot.

Ontwikkeling van de krachtige straal

De overgang van een demonstratiemiddel naar een gevechtsklaar wapen, zoals het HELIOS-programma, brengt aanzienlijke technische hindernissen met zich mee. Om geavanceerdere dreigingen te kunnen bestrijden, heeft de marine stralen nodig in de orde van grootte van enkele honderden kilowatt.

Het verhogen van het vermogen is echter geen eenvoudige upgrade. Vaste-stoflasers zijn inefficiënt. Ze zetten slechts een fractie van de elektrische input om in licht en geven de rest af als intense hitte. Dit betekent dat een straal van 100 kilowatt veel meer dan 100 kilowatt aan elektriciteit vereist en een enorme koelinfrastructuur nodig heeft om systeemstoringen te voorkomen.

Integratie aan boord

Het belangrijkste obstakel is dat de huidige torpedobootjagers niet zijn ontworpen voor deze belasting. De bestaande generatoren worden al zwaar belast door de voortstuwing, de communicatie en geavanceerde radarsystemen zoals de AN/SPY-6. De integratie van een hoogenergetische laser vereist een totale herziening van het energie- en warmtebeheer.

Hoge ontwikkelingskosten

Hoewel de kosten voor het afvuren van een laser verwaarloosbaar zijn, zijn de ontwikkelingskosten duizelingwekkend. Schattingen suggereren dat het initiële programma 1 miljard dollar (862 miljoen euro) zou kunnen kosten voordat er ook maar één schip is uitgerust.

Ondanks deze immense aanschaf- en installatiekosten zet de marine haar onderzoek voort, gedreven door de strategische noodzaak van een onuitputtelijke voorraad en duurzame kosten per schot. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!