Key takeaways
- De asymmetrische tactieken van Iran bewijzen dat goedkope drones geavanceerde Amerikaanse militaire apparatuur kunnen uitschakelen.
- Door uitputting van middelen en politieke terughoudendheid kunnen de Verenigde Staten geen totale overwinning behalen in de Perzische Golf.
- China kan deze tactiek opschalen om de Amerikaanse hegemonie in heel Oost-Azië te bedreigen.
De aanhoudende militaire confrontatie tussen de Verenigde Staten en Iran dient als een waarschuwend voorbeeld voor Amerikaanse strategische planners. Deze biedt namelijk een blauwdruk voor China om de Amerikaanse dominantie op zee en in de lucht aan te vechten.
De oorzaken van de patstelling
Ondanks zijn overweldigende militaire macht zijn de VS er niet in geslaagd een definitieve overwinning te behalen. President Trump zal waarschijnlijk genoegen nemen met een vredesakkoord waarin de meeste van zijn oorspronkelijke doelstellingen buiten beschouwing worden gelaten.
Deze patstelling vloeit voort uit een combinatie van uitputting van middelen en politieke terughoudendheid. De VS hebben door langdurige, ineffectieve bombardementen aanzienlijke hoeveelheden precisieraketten en onderscheppingsraketten verbruikt. Bovendien is Trump niet bereid een grondinvasie te lanceren om een totale overgave af te dwingen, uit vrees dat het bezetten van Iraans grondgebied zou kunnen leiden tot een langdurig, verwoestend conflict, vergelijkbaar met de oorlogen in Irak of Vietnam, wat zijn politieke nalatenschap in gevaar zou brengen.
Onevenwichtigheid tussen kosten en baten
Vanuit strategisch perspectief wegen de kosten van een totale overwinning in Iran zwaarder dan de voordelen. Hoewel regionale bondgenoten zoals Israël en Saoedi-Arabië wanhopig uit zijn op een Amerikaanse overwinning, staat er voor het Amerikaanse vasteland zelf weinig op het spel; het gaat voornamelijk om tijdelijke stijgingen van de brandstofkosten.
Bijgevolg zetten de VS hun geavanceerde wapens op het spel in een conflict waarin de potentiële voordelen het gevaar van een landoorlog niet rechtvaardigen.
Vergelijking met de Chinese dreiging
De situatie met China is echter fundamenteel anders. Al decennia lang is de grote strategie van de VS erop gericht te voorkomen dat één enkele macht de randgebieden van Eurazië domineert. Hoewel Europa momenteel in staat is Rusland tegenwicht te bieden, blijven de VS het belangrijkste bolwerk tegen Chinese hegemonie in Oost-Azië. Een China dat zijn regio controleert, zou een veel grotere existentiële bedreiging voor de VS vormen dan Iran ooit zou kunnen.
Het gevaar is dat China het succes van Iran bij het gebruik van “anti-access/area-denial“-tactieken nauwlettend in de gaten houdt. Door inzet van goedkope drones, zeemijnen en raketten heeft Iran het voor de Amerikaanse marine onmogelijk gevaarlijk gemaakt om in de buurt van de Iraanse kust te opereren of de Straat van Hormuz te beveiligen. Met aanzienlijk meer rijkdom en technologische bekwaamheid kan China dezezelfde strategie op een veel grotere en dodelijkere schaal toepassen om de Amerikaanse vloot uit te schakelen.
Kwetsbaarheid bij de VS
Uiteindelijk legt de strijd in de Perzische Golf een kritieke kwetsbaarheid bloot. De VS is niet voorbereid op grootschalige, goedkope drone-oorlogsvoering. Door dure, geavanceerde middelen te verspillen tegen een kleinere tegenstander, geeft de VS aan China het signaal af dat het wellicht zowel de materiële reserves als de politieke wil ontbeert om te zegevieren in een modern, asymmetrisch conflict. (fc)
Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
