Key takeaways

• Complexe stealthtechnologie vermindert de algehele beschikbaarheid van de vloot van gevechtsvliegtuigen in de Verenigde Staten.
• De gevechtsmacht slinkt doordat het hoge risico op verliezen groter is dan de trage productiesnelheid.
• Autonome systemen moeten lagere kosten voorrang geven boven perfectie om schaalbaarheid te waarborgen.

Het Amerikaanse leger wordt geconfronteerd met een paradox waarbij het streven naar stealthtechnologie de algehele operationele paraatheid ondermijnt. Naarmate hightech vliegtuigen van de vijfde en zesde generatie oudere modellen vervangen, overstijgt de complexiteit van het onderhoud de beschikbare onderhoudsmiddelen.

Deze overgang dreigt de VS op te zadelen met een vloot gevechtsvliegtuigen die weliswaar technologisch geavanceerd is, maar niet beschikt over de numerieke sterkte en beschikbaarheid die nodig zijn voor een langdurig conflict. China krijgt zo mogelijk een strategisch voordeel op het gebied van luchtmacht.

Dalende beschikbaarheid

Gegevens van het Congressional Budget Office wijzen op een verontrustende trend. Terwijl stealthplatforms zoals de F-35 en de toekomstige F-47 tegen 2033 meer dan de helft van de jachtvliegtuigvloot zullen uitmaken, zal de beschikbaarheid van de vloot naar verwachting sterk dalen.

Prognoses suggereren dat de beschikbaarheidspercentages voor de luchtmacht en de marine tegen 2040 zouden kunnen dalen tot respectievelijk 45 procent en 35 procent. Deze daling wordt verergerd door de veroudering van de resterende niet-stealthtoestellen, zoals de F-16, die steeds moeilijker te onderhouden zijn naarmate ze de halve eeuw dienst naderen.

Kwetsbaarheid

De kwetsbaarheid van deze strategie wordt geïllustreerd door de F-35, die te kampen heeft gehad met ernstige tekorten aan reserveonderdelen en managementfouten. Dat heeft geleid tot een aanzienlijke daling van het percentage gevechtsvliegtuigen dat inzetbaar is voor missies. Onderzoek van het Mitchell Institute wijst op een bredere inkrimping van de omvang van de strijdkrachten in vergelijking met het tijdperk van de Koude Oorlog, waarbij wordt opgemerkt dat het werkelijke aantal gevechtsklare aanvals- en luchtoverwinningsjagers alarmerend laag is.

Dit gebrek aan “gevechtsmassa” vormt een primaire kwetsbaarheid. In een oorlog van hoge intensiteit, zoals een oorlog waarbij Taiwan betrokken is, betekent de trage productiesnelheid van geavanceerde straaljagers dat zware verliezen niet tijdig kunnen worden aangevuld om de operationele inzetbaarheid te handhaven.

Streven naar een heterogene strijdmacht

Deskundigen stellen dat het simpelweg verhogen van het aantal bemande vliegtuigen geen haalbare oplossing is, aangezien dit de reeds uitgeputte pilotenpool en de financiering nog verder onder druk zou zetten. In plaats daarvan wordt een verschuiving naar een “heterogene strijdmacht” voorgesteld. Deze aanpak omvat de integratie van oudere gevechtsvliegtuigen, stealthstraaljagers van de volgende generatie en autonome systemen.

In dit model zouden oudere vliegtuigen taken met een laag dreigingsniveau of taken op het gebied van binnenlandse veiligheid uitvoeren, terwijl stealthplatforms zich richten op het doorbreken van geavanceerde vijandelijke verdedigingslinies.

Integratie van autonome systemen

De introductie van Collaborative Combat Aircraft (CCA’s) wordt gezien als een manier om op betaalbare schaal sensoren en elektronische oorlogsvoeringcapaciteiten in te zetten zonder menselijke piloten in gevaar te brengen.

Sommigen stellen een structurele splitsing van de gevechtskracht voor – vergelijkbaar met modellen die door andere takken van het leger worden gebruikt – waarbij een minderheid van bemande vliegtuigen leiding geeft aan een meerderheid van vervangbare drones en langeafstandsraketten. Dit zou het leger in staat stellen verliezen op te vangen en de gevechtskracht snel te herstellen.

Valkuilen

Het succes van deze overgang hangt echter af van het vermijden van de exquise aanbestedingsvalkuil. Er bestaat een aanzienlijk risico dat de Amerikaanse luchtmacht deze autonome systemen te complex ontwerpt, waardoor ze te duur en te traag te produceren worden. Om de strategie te laten slagen, moet het leger lage kosten, interoperabiliteit en snelle productie voorrang geven boven perfectie.

Uiteindelijk zal het succes niet worden afgemeten aan het totale aantal vliegtuigen op papier, maar aan het vermogen om een groot aantal vluchten vol te houden en verliezen te vervangen tijdens een actieve operatie. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!