Key takeaways
- De Amerikaanse marine vervangt defecte artillerie door hypersonische raketten om torpedobootjagers van de Zumwalt-klasse om te vormen tot aanvalsplatforms met groot bereik.
- De onopvallende schepen bereiken nu doelen op 1.725 mijl (2.776 km) afstand met snelheden van meer dan een mijl per seconde.
- Aanpassingen aan het brandstofsysteem en de stealth-romp maken het mogelijk om dieper in omstreden wateren in de Stille Oceaan te opereren.
Na jaren van problemen probeert de Amerikaanse marine de Zumwalt-klasse torpedobootjagers een nieuwe rol te geven. Het programma, dat ongeveer 22 miljard dollar (ongeveer 19,2 miljard euro) kostte, kampte met kostenoverschrijdingen en technische storingen.
Oorspronkelijk waren 32 schepen gepland. Dat werd teruggebracht tot drie actieve schepen: de USS Zumwalt, de USS Michael Monsoor en de USS Lyndon B. Johnson. De dure Advanced Gun Systems bleken niet effectief. Daarom vervangt de marine ze door Conventional Prompt Strike (CPS)-hypersonische raketten. Zo krijgen de schepen alsnog een nieuwe operationele rol.
Sprong voorwaarts in aanvalsvermogen
De niet-nucleaire wapens vergroten de aanvalscapaciteit sterk, van een oorspronkelijk bereik van 63 mijl (101 km) tot een bereik van 1.172,5 mijl (2.776 km). Bovendien halen de raketten meer dan een mijl per seconde. Ze bereiken de Straat van Taiwan vanuit Guam in ongeveer 30 minuten. Tomahawk-kruisraketten doen er ongeveer een uur over om 800 kilometer af te leggen.
Naast de bewapening werkt de marine aan het verbeteren van het operationele uithoudingsvermogen van de schepen. De USS Michael Monsoor ondergaat momenteel aanpassingen om de ballasttanks voor zoutwater om te bouwen tot extra brandstofopslag. Dankzij die grotere brandstofcapaciteit kunnen de torpedobootjagers langer op hun positie blijven, wat essentieel is voor afschrikkingsmissies in de Indo-Pacifische regio.
Het stealth-voordeel
De Zumwalt-klasse beschikt over een uniek voordeel dankzij de onopvallende romp met een lage radarsignatuur. Dit ontwerp stelt de schepen in staat te opereren in omstreden wateren en nabij vijandige kustlijnen waar traditionele vliegdekschepen te kwetsbaar zouden zijn.
Door die stealth-eigenschap te combineren met hypersonische technologie, transformeert de marine deze schepen tot risicovolle eerste-aanvalsplatforms die in staat zijn om gebiedsontzeggingszones te doorbreken.
Beperkingen
Ondanks de upgrades stellen critici dat het nut van de schepen beperkt blijft. Elk schip kan slechts 12 van die raketten vervoeren, waardoor sommigen zich afvragen of zo’n kleine lading de enorme kosten van de schepen rechtvaardigt.
Daarnaast dienen die aanpassingen, bij gebrek aan nieuwe Zumwalt-destroyers, vooral als testplatform om hypersonische capaciteiten te integreren in andere systemen, zoals de aanvalsonderzeeërs van de Virginia-klasse. (rd) (at)
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
