Key takeaways
- Kim Jong-un streeft naar 300 tot 500 kernkoppen om het voortbestaan van het regime te waarborgen door middel van overweldigende nucleaire macht.
- Noord-Korea geeft nu voorrang aan dwangdiplomatie boven de hereniging van het schiereiland om de interne controle te behouden.
- De uitbreiding van het strategische raketarsenaal is bedoeld om het bondgenootschap tussen de VS en Zuid-Korea te ondermijnen door de veiligheidsgaranties te verzwakken.
Een analyse van de strategische doelstellingen van Kim Jong-un maakt duidelijk waarom Noord-Korea zijn kernwapenarsenaal agressief uitbreidt met als doel 300 tot 500 kernkoppen. Hoewel het land momenteel over ongeveer 60 kernkoppen beschikt, streeft de leiding naar een exponentiële groei om de toekomst van het regime veilig te stellen en zijn mondiale positie te herdefiniëren.
Percepties van afschrikking en het voortbestaan van het regime
De Noord-Koreaanse leider beschouwt zijn nucleaire programma waarschijnlijk als een belangrijk succes. Dit arsenaal heeft mogelijk invloed gehad op de strategische prioriteiten van de VS, waardoor de aandacht is verschoven naar kleinere bedreigingen zoals Iran in plaats van een conflict met Pyongyang te ontketenen. Bovendien ziet Kim wellicht een afname in de effectiviteit van de Amerikaanse afschrikking, gezien het feit dat de VS ondanks hoogwaardige inlichtingen moeite heeft gehad om vijandige regimes uit te schakelen.
Deze waargenomen zwakte moedigt Kim aan om zijn strijdkrachten verder te versterken om zijn persoonlijke voortbestaan te waarborgen en absolute binnenlandse autoriteit te handhaven door middel van een cultuur van angst en macht.
Verschuivende doelstellingen: van hereniging naar dwang
Naast het louter overleven streeft Kim ernaar Noord-Korea te positioneren als een gelijkwaardige wereldspeler naast de Verenigde Staten, waarbij hij nucleaire dwang inzet om economische en politieke middelen te verwerven. Interessant genoeg heeft Kim onlangs afstand genomen van de langetermijndoelstelling om het schiereiland te herenigen.
Door Zuid-Korea aan te merken als een primaire tegenstander in plaats van als een partner voor hereniging, voorkomt hij dat zijn burgers worden blootgesteld aan de superieure levensstandaard van het Zuiden, wat zijn interne controle in gevaar zou brengen. Zijn doel is verschoven van militaire verovering naar het creëren van een IJzeren Gordijn en het afdwingen van een minimale financiële bijdrage van het Zuiden om zijn levensstijl in stand te houden zonder zijn greep op de macht te ondermijnen.
Allianties ondermijnen door middel van psychologische oorlogsvoering
Om deze dominantie te bereiken zonder een grootschalige invasie, richt Kim zich op het ondermijnen van de alliantie tussen de VS en Zuid-Korea door twijfel te zaaien over de betrouwbaarheid van de Amerikaanse veiligheidsgaranties.
Deze strategie wordt ondersteund door frequente raketproeven en militaire demonstraties die bedoeld zijn om een beeld van superioriteit uit te stralen.
De rekensom van nucleaire dominantie
Om de benodigde omvang van het arsenaal te berekenen, moet worden gekeken naar de verhouding tussen doelen en mislukte afleveringen. Kim begrijpt dat niet elke raket zijn doel zal raken vanwege technische storingen of onderscheppingsraketten. Om een verwoestende slag te garanderen, heeft hij waarschijnlijk een overschot aan wapens nodig, mogelijk twee tot drie keer het aantal doelen in Azië, en drie tot vier keer dat aantal voor Amerikaanse doelen, gezien de geavanceerdheid van de Amerikaanse raketafweer.
Als Kim van plan is om ongeveer 25 belangrijke civiele en militaire locaties in elk vijandig land te bedreigen, vereist de rekensom een voorraad van honderden om ervoor te zorgen dat er genoeg kernkoppen overblijven om onaanvaardbare schade aan te richten.
Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
