Joe Biden klopt Trump in alle peilingen. Doen we 2016 nog eens over?

In alle stilte heeft Joe Biden afgelopen weekeinde de nominatie van de Democratische Partij (DNC) voor het presidentschap binnengehaald. Niet echt een verrassing, want nadat Bernie Sanders begin april al afhaakte, bleef Biden als enige kandidaat over. Maar het nieuws werd de voorbije dagen volledig overschaduwd door de protestmarsen tegen racisme en de Covid-19 pandemie

Toch heeft Biden de wind in de zeilen. President Donald Trump slaagt er voorlopig in geen enkele peiling in Biden te kloppen. CNN geeft de senator uit Delaware maandag zelfs een voorsprong van 14 procent (55 vs 41 procent). In de pers wordt al gesproken over een ‘landslide’, waarbij Trump landelijk zou worden weggevaagd. 

Als de geschiedenis als leidraad geldt, moet Trump zich weinig zorgen maken. In 2016 voorspelde geen enkele van de zes nationale ‘poll of polls’ – waarbij verschillende peilingen worden samengeteld – een overwinning voor Trump. Hillary Clintons voorsprong werd voortdurend overschat en geen enkele analist hield rekening met een Trump-overwinning in het Electoral College (kiescollege). Kan Trump dat kunstje een tweede keer overdoen?

Meest chaotische dagen sinds 1968

(EPA-EFE/ETIENNE LAURENT)

Amerika beleeft zijn meest chaotische dagen sinds 1968, een jaar dat werd gekenmerkt door de moord op Dr. Martin Luther King jr. en Robert F. Kennedy. Net als toen vormt ook nu racisme de kern van het probleem. Honderdduizenden Amerikanen gaan al twaalf dagen lang de straat op om te protesteren tegen het politiegeweld dat George Floyd fataal werd. President Trump profileert zich een kleine 150 dagen voor de verkiezingen als de man van ‘law and order’ en wilde vorige week het leger inzetten om de boel op te kuisen. In het Pentagon was men daar niet voor te vinden, waardoor uiteindelijk de Nationale Garde in de straten verscheen. 

De gebeurtenissen van de voorbije dagen spelen in het voordeel van Biden. Dat is alvast wat de mainstreammedia de Amerikanen wil laten geloven. Diezelfde pers die in 2016 steevast het belang van de immigratieproblematiek en de daaraan gelinkte criminaliteit onderschatte, die Trump uiteindelijk in het Witte Huis zou brengen.  

De GOP is nu ‘de Partij van Trump’

Afgelopen weekeinde zeiden voormalig president George W. Bush en voormalig Republikeins presidentskandidaat Mitt Romney dat ze in november niet voor Trump zullen stemmen. Voormalig minister van Defensie Colin Powell zegt dat hij voor Biden zal stemmen. Mensen die het ooit voor het zeggen hadden in de Republikeinse partij keren zich nu tegen Trump. Maar in welke mate hebben die mensen nog enige invloed op een GOP, die al lang getransformeerd is tot ‘de Partij van Trump’? 

Trump kwam en komt nog altijd met veel weg. Onder Republikeinen haalt hij een tevredenheidsscore die makkelijk de 80 procent overstijgt. De berichten over zijn nakende politieke dood worden best met een kilo zout genomen. Wie de Mexican rapists, Stormy Daniels, John McCain, ‘Grab ‘m-by-the Pussy’, Ruslandgate, Kavanaugh, en impeachment kan overleven, kan ook ‘Black Lives Matter’ en Covid-19 aan. Bij de Democraten en de ‘Never Trump’-elite leeft telkens opnieuw de overtuiging dat het ‘tipping point’ nu wel is bereikt. Maar dat was nooit het geval.

Kijk naar wat hij doet, niet naar wat hij zegt

(EPA-EFE/BRANDON DILL)

Trumpstemmers zijn niet noodzakelijk grote fans van de man zelf. Sommigen verachten hem, maar zullen voor hem stemmen omdat hij de ‘last man standing’ is die hun levenswijze verdedigt. Kijk naar wat hij doet, niet naar wat hij zegt, is de mening van  menig Amerikaan. Want ondanks zijn vaak misselijkmakende dagelijkse tweetstormen heeft Trump als een fundamentalistische Republikein geregeerd. Met een conservatief beleid inzake onderwijs, belastingen, deregulering en milieu, dat rechts van de ideologie van Ronald Reagan ligt. Hij heeft 200 conservatieve rechters benoemd en de bureaucratie en de elite in Washington onverminderd het leven zuur gemaakt. Zijn buitenlandbeleid heeft de NAVO-partners ertoe bewogen meer geld uit te geven. Hij heeft China een al lang achterstallige rekening gepresenteerd, waarvoor hij nu overal schoorvoetend erkenning krijgt. Hij heeft de staat Israël verdedigd en Iran geïsoleerd. 

Wat de rest van de wereld daarvan denkt kan hem weinig schelen, hij doet alles voor zijn basis. Voor hen gaat het niet zozeer om de persoon van Donald Trump, maar om de overlevingsstrijd tussen ‘the American way of life’ die zij kennen en ‘de chaos’ die de stilaan radicaliserende Democratische Partij hen biedt. Velen in de regio’s New York – Washington – Boston – Los Angeles slagen er maar niet in de wereld te zien zoals de tientallen miljoenen andere Amerikanen in het binnenland. Gewoon omdat ze hun nieuws halen bij media die in dezelfde bubbel leven als zij zelf.

De voormalige vicepresident is erg kwetsbaar

Biden reed een wat onverwachte inhaalrace, die hem op enkele weken tijd van underdog in pole position katapulteerde. Maar onder Bernie Sanders, Elizabeth Warren en politiek oertalent Alexandra Ocasio-Cortez is de Democratische Partij wel degelijk naar uiterst links opgeschoven. We weten ondertussen wie Donald Trump is, maar vele Amerikanen zijn even goed verbijsterd over de reactie van radicaal links op wat er vandaag in de VS aan de gang is. 

Biden is de voorbije maanden grotendeels onzichtbaar gebleven. In eerste instantie omdat zijn tegenstander als een magneet alle aandacht naar zich toetrekt. Maar ook omdat de voormalige vicepresident erg kwetsbaar is. In Covid-19 tijden heeft hij zeker zijn leeftijd niet mee. De ondertussen 77-jarige Biden drukt zich ook steeds vaker verwarrend en onverstaanbaar uit. Zijn ondertussen legendarische ’gaffes’ maken voor sommigen deel uit van zijn charme. Anderen vragen zich af of je het land in deze tijden wel in zulke handen kan laten. Of hij die twijfel in de resterende 150 dagen kan wegnemen, valt af te wachten.

Joseph Robinette Biden Jr. zit ook al veertig jaar in Washington. De zaken waarvoor hij Trump nu bekritiseert heeft hij in al die tijd evenmin opgelost. Exact wat George W. Bush in 2000 over Al Gore zei. De voorbije decennia is er met betrekking tot de rassenproblematiek in de VS weinig veranderd. ‘Er zijn weinig andere voorbeelden in de geschiedenis van beschaafde volkeren waar menselijk leed op zulke buitengewone onverschilligheid wordt ontvangen’, schreef de socioloog W.E.B. Du Bois. Dat was in 1899.  De schuld moet dus niet direct bij Donald Trump worden gelegd.

Biden is geen Bill Clinton of Barack Obama

EPA

Bidens campagne had nooit de energie van die van Sanders of Warren. Hij heeft wel hun – vaak geradicaliseerde – kiezers nodig en probeert die nu naar zich toe te trekken zonder het centrum te verliezen. Een moeilijke evenwichtsoefening die het verbale talent vergt van een Bill Clinton of een Barack Obama. Biden is geen van beide. Indien hij die uitdaging niet tot een goed einde brengt, dreigt hij de Warren-Sandersaanhang te verliezen vanwege onvoldoende links en de centrumkiezer kwijt te spelen vanwege onvoldoende centristisch. Trump rekent vooral daarop en op de energie die zijn massa-evenementen losmaken.

Biden heeft vandaag naar alle waarschijnlijkheid een voorsprong op Trump, al is die een pak minder groot dan de media en de peilingen laten uitschijnen. November is nog ver. In Amerika wint normaal de kandidaat die het meeste optimisme uitstraalt en de duidelijkste en meest vooruitstrevende boodschap brengt. De omstandigheden hebben gemaakt dat Trump de voorbije weken daar wat terrein heeft verloren. Maar de man heeft in zijn leven vaker ogenschijnlijk hopeloze situaties rechtgezet. Wie daaraan twijfelt mag altijd ’s bij Hillary Clinton te rade gaan.

Meer
Markten
Mijn Volglijst
Markten
BEL20