Key takeaways
- Project X-Ray van de Verenigde Staten had tot doel vleermuizen in te zetten als draagraketten voor brandbommen tegen Japan.
- Logistieke hindernissen rond het vervoer van dieren dwongen het leger het plan op te geven.
- Deze experimenten toonden aan hoe kwetsbaar Japanse steden waren voor brandbommencampagnes.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de Amerikaanse troepen oprukten over de Stille Oceaan, zocht de Amerikaanse luchtmacht naar innovatieve manieren om de Japanse industrie te ontwrichten en het moreel van de burgerbevolking te ondermijnen.
Hoewel de campagne uiteindelijk uitmondde in het gebruik van atoomwapens, onderzocht het leger eerder een veel onconventionelere strategie, bekend als Project X-Ray. Dit initiatief stelde voor om duizenden levende vleermuizen in te zetten als draagraketten voor kleine brandbommen om grootschalige branden te ontketenen in Japanse stedelijke centra.
Reactie op Pearl Harbor
Het concept was bedacht door Lytle S. Adams, een tandarts en uitvinder uit Pennsylvania. Na de aanval op Pearl Harbor en een bezoek aan de met vleermuizen bevolkte Carlsbad Caverns, realiseerde Adams zich dat de Japanse architectuur – grotendeels bestaande uit bamboe, papier en hout – zeer brandbaar was.
Hij stelde voor dat vleermuizen explosieven in moeilijk bereikbare spleten van gebouwen zouden kunnen smokkelen, waardoor traditionele verdedigingswerken zouden worden omzeild. Zijn voorstel bereikte president Franklin D. Roosevelt, die het leger opdracht gaf de haalbaarheid ervan te onderzoeken.
Biologisch wapen
Onderzoekers identificeerden de Mexicaanse vrijstaartvleermuis, ook wel guanovleermuis genaamd, als de ideale kandidaat door zijn kracht, kleine formaat en de gewoonte om donkere, beschutte schuilplaatsen op te zoeken. Om de dieren hanteerbaar te maken, maakte het leger gebruik van koude temperaturen om een toestand van winterslaap op te wekken.
Zodra de vleermuizen in een toestand van torpor verkeerden, bevestigden technici miniatuur brandbommen op basis van napalm, ontworpen door chemicus Louis Fieser, die waren voorzien van timers voor vertraagde ontsteking.
Succesvol in testen
Het operationele plan hield in dat deze slapende vleermuizen in speciale containers waren geladen en vanuit vliegtuigen werden gedropt. Zodra de containers in de lucht openbraken, zouden de vleermuizen ontwaken en beschutting zoeken onder daken of in gebouwen. Uren later zouden de timers afgaan, waardoor duizenden gelijktijdige branden zouden ontstaan die de lokale hulpdiensten zouden overweldigen.
Testen op het Dugway Proving Ground in Utah bewezen de dodelijkheid van het concept, aangezien de vleermuizen met succes een replica van een Japans dorp verwoestten.
Logistieke problemen
Ondanks de doeltreffendheid ervan stuitte het project op onoverkomelijke logistieke hindernissen. De noodzaak om duizenden levende dieren te vangen, gekoeld te bewaren en over de Stille Oceaan te vervoeren was veel complexer dan het inzetten van standaardmunitie. Bijgevolg is het programma in 1944 stopgezet.
Nuttige conclusies
Hoewel Project X-Ray nooit in de praktijk is toegepast, leverde de investering van 2 miljoen dollar cruciale inzichten op. Het onderzoek bevestigde de extreme kwetsbaarheid van Japanse steden voor vuur, een besef dat generaal Curtis LeMay ertoe bracht in 1945 een verwoestende conventionele brandbomaanval op Tokio uit te voeren. Hoewel Project X-Ray een bizarre voetnoot in de militaire geschiedenis blijft, maakte het de weg vrij voor de brandbomstrategieën die uiteindelijk hielpen de oorlog te beëindigen. (fc)
Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
