Key takeaways

• Het conflict met Iran put cruciale voorraden van munitie en luchtverdedigingssystemen uit.
• Het omleiden van middelen leidt tot gevaarlijke veiligheidslacunes in de hele Stille Oceaan.
• De Amerikaanse militaire paraatheid op lange termijn komt onder druk door kortetermijndoelen.

De regering-Trump trad aan met de belofte om de Amerikaanse defensie nieuw leven in te blazen via een filosofie van “flexibel realisme”. Dit kader was bedoeld om de focus te verleggen naar China, de bijdragen van internationale partners te vergroten en de te vergaande militaire doelstellingen van de afgelopen decennia terug te schroeven, om de verplichtingen beter af te stemmen op de beschikbare middelen.

Na zes maanden van een onvoorzien conflict met Iran lijkt de regering echter juist de militaire voordelen te ondermijnen die zij beweerde te beschermen.

Uitputting van cruciale reserves

Hoewel de VS nog steeds de dominante mondiale militaire macht is, wordt haar paraatheid aangetast. De vijandelijkheden met Iran hebben cruciale voorraden van precisiewapens voor de lange afstand uitgeput en de voorraden van THAAD- en Patriot-luchtverdedigingssystemen onder druk gezet.

Hoewel de regering defensiebedrijven aanspoort om de productie te verhogen, betekenen de structurele tekortkomingen binnen de defensie-industriële basis dat het herstel jaren zal duren.

Minder Amerikaanse militaire slagkracht in de Stille Oceaan

Deze operationele druk leidt tot kwetsbaarheden in andere strategische regio’s. De noodzaak om de USS George Washington naar het Midden-Oosten te verplaatsen ter vervanging van de overbelaste USS Abraham Lincoln heeft de Stille Oceaan zonder vliegdekschip achtergelaten, een gevaarlijke leemte gezien de toenemende agressie van China jegens de Filipijnen, Taiwan en Japan.

Evenzo heeft de verplaatsing van THAAD-systemen van Zuid-Korea naar het Midden-Oosten de defensiepositie van een belangrijke bondgenoot verzwakt.

Verkeerde prioriteiten

Hoewel sommige tekorten aan middelen voortkomen uit langdurige onderinvesteringen, is de huidige crisis in de eerste plaats een strategische mislukking. Echt realisme vereist een nauwkeurige inventarisatie van eindige middelen en een duidelijke afweging welke nationale belangen de besteding ervan rechtvaardigen.

Als China inderdaad de belangrijkste langetermijnbedreiging vormt, heeft de regering niet kunnen uitleggen waarom een optionele oorlog met Iran de uitputting van middelen en personeel rechtvaardigt die nodig zijn voor de Indo-Pacific.

Toekomstige capaciteit opofferen

Echte strategische kracht draait niet alleen om het vermogen om een huidige strijd te winnen. Het gaat er ook om dat te doen zonder de capaciteit voor toekomstige oorlogen op te offeren.

Door reserves uit te putten en troepeninzet in een regio die zij voorheen als secundair bestempelde tot boven houdbare grenzen te drijven, verspilt de regering de militaire superioriteit die zij heeft geërfd.

Gebrek aan transparantie

Er is een ernstig gebrek aan transparantie met betrekking tot deze afwegingen. Als de Amerikaanse president van plan is Iran voorrang te geven boven Europa of Azië, of als hij de afwezigheid van een vliegdekschip in de Stille Oceaan als een aanvaardbaar risico beschouwt, dan moeten deze beslissingen expliciet worden verdedigd.

In plaats daarvan wordt de huidige aanpak gekenmerkt door verwarring, eerder dan door een weloverwogen plan.

Industriële kwetsbaarheid en wanbeheer

Door een grootschalig conflict te ontketenen terwijl men wist dat de industriële basis kwetsbaar was, en door te negeren hoe een dergelijke stap de wereldwijde paraatheid zou aantasten, verzwakt de regering actief de strijdkrachten.

Dit wanbeheer beschouwt de daaruit voortvloeiende druk op militairen en materieel als een bijzaak.

Risico van faillissement

De veerkracht van het leger is niet oneindig. Net als een bedrijf dat ten onder gaat door chronische verkeerde inschattingen van risico’s, kan een leger failliet gaan door incompetentie.

In tegenstelling tot een bedrijfsentiteit kan een natie echter geen juridische bescherming zoeken zodra haar defensiecapaciteiten zijn uitgeput; zij blijft achter met de harde realiteit van de geopolitieke geschiedenis.

Uiteindelijke maatstaf voor succes

Uiteindelijk zijn de beloften van een realistischer buitenlands beleid en een krachtiger leger niet nagekomen. De ware maatstaf voor het succes van deze Amerikaanse regering zal niet een nipte overwinning in Iran zijn, maar de vraag of de Verenigde Staten de flexibiliteit en kracht behouden die nodig zijn om de uitdagingen van de toekomst het hoofd te bieden. (lv)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!