Key takeaways

• China beschikt over de grootste marine ter wereld wat betreft het aantal schepen.
• De Amerikaanse maritieme macht lijdt onder een afbrokkelende industriële basis en achterstanden in het onderhoud.
• Superieure technologie kan een afnemende wereldwijde aanwezigheid niet volledig compenseren.

De samenstelling van de mondiale maritieme macht is de afgelopen decennia drastisch veranderd. In 1987 naderde de Amerikaanse marine de mijlpaal van 600 actieve schepen, een doelstelling die in het Reagan-tijdperk was vastgesteld om de Sovjet-Unie het hoofd te bieden. Het einde van de Koude Oorlog leidde echter tot een langdurige inkrimping van de vlootomvang, doordat verouderde schepen uit dienst werden genomen en strategische prioriteiten veranderden.

Momenteel is de Amerikaanse gevechtsvloot geslonken tot 291 schepen, terwijl de Chinese Volksbevrijdingsleger-marine (PLAN) is uitgegroeid tot de grootste vloot ter wereld in termen van absolute aantallen.

Structurele uitdagingen voor de Amerikaanse vloot

Hoewel de huidige Amerikaanse vloot over superieure technologische capaciteiten beschikt in vergelijking met die uit de tijd van de Koude Oorlog, vormt de daling van het totale aantal schepen een uitdaging voor het handhaven van een strategische aanwezigheid in de Indo-Pacific.

Amerikaanse functionarissen hebben gewezen op structurele problemen, waaronder een overbelaste maritieme industriële basis, aanzienlijke vertragingen bij het onderhoud en knelpunten in de scheepsbouw.

De opkomst van de Chinese marine

China heeft daarentegen zijn maritieme macht agressief uitgebreid. Het ministerie van Defensie meldt dat de PLAN nu beschikt over meer dan 370 gevechtsplatforms. Deze groei markeert een overgang van een kustverdedigingsmacht naar een blauwwatermarine die in staat is om macht diep in de Westelijke Stille Oceaan te projecteren. Deze uitbreiding omvat de inzet van geavanceerde Type 055-torpedobootjagers en een moderne reeks fregatten en amfibische schepen.

Bovendien maken de Verenigde Staten zich zorgen over de binnenlandse productie van kernonderzeeërs door China en de snelle ontwikkeling van vliegdekschepen, wat duidelijk wordt door de ingebruikname van de Fujian en de lopende bouw van het Type 004.

Kwaliteit versus kwantiteit

Een eenvoudige numerieke vergelijking staat niet gelijk aan een volledige beoordeling van de gevechtskracht, aangezien de VS nog steeds beschikt over zeer geavanceerde middelen zoals onderzeeërs van de Virginia-klasse en nucleaire vliegdekschepen. Het hebben van minder schepen maakt het echter moeilijker om een wereldwijde aanwezigheid te handhaven, aangezien elk schip tot het uiterste wordt gedreven.

Industriële productie

Uiteindelijk komt de ongelijkheid het duidelijkst tot uiting in de industriële productie. Chinese scheepswerven handhaven een consistent en hoog productietempo voor diverse klassen oorlogsschepen. De VS daarentegen kampt met beperkte scheepswerfcapaciteit en achterstanden bij reparaties.

Voor Washington vereist het uitbreiden van de vloot meer dan alleen financiële investeringen. Het vraagt om een fundamenteel herstel van de industriële infrastructuur die nodig is om op grote schaal schepen te bouwen en te onderhouden. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!