Key takeaways

• Operatie Epic Fury boekte tactisch succes door de militaire infrastructuur van Iran te vernietigen.
• De regimewisseling mislukte, aangezien de autoritaire regering overleden leiders verving zonder de ideologie te veranderen.
• Aanhoudend Iraans verzet veranderde een snelle aanval in een slopende uitputtingsslag.

Er is een half jaar verstreken sinds de start van Operatie Epic Fury, een gezamenlijke militaire campagne van de Verenigde Staten en Israël waarbij een spervuur van raketten over Iran werd afgevuurd.

De aanval leek aanvankelijk beslissend en leidde tot de dood van Opperste Leider Ali Khamenei en de schijnbare uitroeiing van de hoogste politieke leiders van het land. Ondanks deze overweldigende eerste klap duurt het conflict voort, aangezien Teheran weigert toe te geven.

Tactische successen

De strategische doelstellingen van de operatie werden uiteengezet door minister van Oorlog Pete Hegseth, die de nadruk legde op de totale vernietiging van de Iraanse marine-eenheden, veiligheidsstructuren en raketcapaciteiten om ervoor te zorgen dat het land nooit kernwapens zou kunnen ontwikkelen.

Vanuit puur tactisch oogpunt was de missie geslaagd; raketproductielocaties en lanceerinrichtingen werden vernietigd, wat leidde tot een daling van 90 procent in het aantal Iraanse aanvallen tijdens de eerste week.

Ongrijpbare definitie van overwinning

De definitie van overwinning blijft echter ongrijpbaar. Hoewel president Donald Trump erop uit was om de weg van Iran naar kernwapens permanent te blokkeren, hebben de recente aanvallen de vooruitgang slechts vertraagd in plaats van de mogelijkheid volledig uit te sluiten.

Bovendien is de hoop op een structurele regimewisseling niet uitgekomen. Hoewel Khamenei werd gedood en zijn directe opvolger zich nog steeds schuilhoudt, is de autoritaire structuur van de regering simpelweg overgegaan op nieuwe personen, zonder dat de ideologische koers is gewijzigd. De verwachte volksopstand, waarvoor Trump zijn steun had gesuggereerd, heeft nooit plaatsgevonden.

Van snelle confrontatie naar langdurige patstelling

Wat de president aanvankelijk inschatte als een confrontatie van een maand, is uitgegroeid tot een langdurige patstelling. Hoewel een wankel staakt-het-vuren een einde maakte aan de bombardementen, is de strijd overgegaan in een economische strijd. Iran heeft zich veerkrachtig getoond tegenover de sancties en gebruikt zijn controle over de Straat van Hormuz om de druk te handhaven.

Uitputtingsslag

In een conventionele militaire confrontatie zou Iran als verslagen worden beschouwd, aangezien zijn infrastructuur is verwoest en het herstel generaties in beslag zal nemen. Maar door te weigeren zich over te geven en de wereldwijde scheepvaart te blijven verstoren, heeft het regime het conflict omgevormd tot een uitputtingsslag.

Dit maakt het voor de VS steeds moeilijker om de aanhoudende interventie internationaal en binnenlands te verdedigen.

Het dilemma van een definitieve afloop

De enige resterende weg naar een definitieve overwinning zou waarschijnlijk een grootschalige grondinvasie vereisen. Een dergelijke optie is vol gevaren, gezien de uitgestrekte en uitdagende geografie van Iran en het hoge risico op Amerikaanse slachtoffers.

Gezien de koppigheid van Teheran in de afgelopen zes maanden lijkt een overgave onwaarschijnlijk. Bijgevolg is de VS technisch gezien weliswaar niet aan het verliezen, maar worstelt het met het vinden van een manier om daadwerkelijk te winnen. (lv)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!