Key takeaways
- De Amerikaanse marine neemt haar kruisers van de Ticonderoga-klasse uit dienst door verouderde rompen en torenhoge onderhoudskosten.
- Door gedwongen moderniseringsinspanningen is 3,7 miljard dollar (3,2 miljard euro) verspild aan schepen die nooit meer zijn ingezet.
- De terugtrekking zorgt voor een kritieke tekortkoming in de raketvuurkracht in de Stille Oceaan.
De Amerikaanse marine neemt de kruisers van de Ticonderoga-klasse, de zwaarst bewapende oppervlakteschepen in de Amerikaanse geschiedenis, uit dienst. Elk schip beschikte over 122 raketcellen en fungeerde vier decennia lang als het belangrijkste luchtverdedigingsschild voor vliegdekschip-aanvalsgroepen. Ondanks hun belang zijn die schepen uit de jaren 80 onbetaalbaar geworden om te onderhouden en zijn ze fysiek versleten.
Moderniseringsprogramma
Het proces om die schepen buiten gebruik te stellen werd gekenmerkt door een bitter conflict tussen de marine en het Congres. Terwijl de marine ernaar streefde de kruisers vroegtijdig buiten gebruik te stellen om prioriteit te geven aan nieuwere schepen, grepen wetgevers in en dwongen ze een moderniseringsprogramma af om de levensduur van de vloot te verlengen.
Die inspanning resulteerde in een financiële ramp. Het Government Accountability Office (GAO) constateerde een verspilling van ongeveer 3,7 miljard dollar (3,2 miljard euro). Volgens het GAO werd bijna 1,84 miljard dollar (1,6 miljard euro) uitgegeven aan vier kruisers die werden gesloopt zonder ooit nog in actie te zijn gekomen. Sommige critici in het Congres gingen zelfs zo ver dat ze spraken van “kwaadwillige naleving”, waarbij ze beweerden dat de marine de schepen opzettelijk had laten vervallen om aan te tonen dat de moderniseringsinspanningen zinloos waren.
Aegis-gevechtssysteem
Technologisch gezien was de Ticonderoga-klasse een pionier. Oorspronkelijk bedoeld als torpedobootjagers, werden ze geherclassificeerd als kruisers door het revolutionaire Aegis-gevechtssysteem en de AN/SPY-1-radar, waarmee ze talrijke luchtdreigingen tegelijkertijd konden volgen en bestrijden.
Dankzij hun enorme verticale lanceercellen konden ze een veelzijdig arsenaal aan wapens afvuren, waaronder Tomahawks voor aanvallen op het land en diverse Standard-raketten voor lucht- en ballistische raketverdediging.
Vuurkracht
De buiten dienststelling van de schepen zorgt voor een kritieke kloof in de vuurkracht van de marine, omdat er geen directe vervanging is. De Arleigh Burke-klasse torpedobootjagers van de Flight III-serie zijn weliswaar modern, maar beschikken over aanzienlijk minder raketcellen – ongeveer 90 tot 96, vergeleken met de 122 van de Ticonderoga.
Eerdere pogingen om een specifieke opvolger te ontwikkelen, zoals het CG(X)-programma, werden geannuleerd. De volgende generatie grote gevechtsschepen, de DDG(X), zal naar verwachting pas in de jaren 2030 in dienst worden genomen.
Stille Oceaan
Dit verlies aan capaciteit is bijzonder alarmerend gezien het huidige geopolitieke klimaat in de Stille Oceaan. De marine schrapt meer dan duizend lanceercellen van de kruisers, wat nog wordt verergerd door het verlies van meer dan 600 cellen door de buitengebruikstelling van geleide-raketonderzeeërs van de Ohio-klasse.
Die gecombineerde vermindering betekent de grootste daling in aanvalscapaciteit sinds de Koude Oorlog.
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
