Key takeaways
- Uitgeputte raketvoorraden verhinderen dat de Verenigde Staten twee grote oorlogen tegelijkertijd kan voeren.
- Aftakelende industriële capaciteit maakt snelle aanvulling van wapens onmogelijk.
- Tekorten aan grondstoffen ondermijnen de wereldwijde afschrikking en moedigen tegenstanders aan.
Jarenlang was de Amerikaanse strategische doctrine gebaseerd op de veronderstelling dat het Amerikaanse leger in staat was om twee grote conflicten tegelijkertijd te voeren. De huidige confrontatie met Iran legt echter een cruciale tekortkoming in deze aanname bloot. Naarmate het conflict escaleert na het neerschieten van een Apache-helikopter en de daaropvolgende vergeldingsaanvallen, is er een schrijnende kwetsbaarheid aan het licht gekomen: een ernstig tekort aan defensieve interceptorraketten en offensieve raketten.
Uitputting van strategische voorraden
De uitputting van deze dure, traag te produceren munitie suggereert dat de VS mogelijk niet over de middelen beschikken om een langdurige campagne tegen Iran vol te houden en tegelijkertijd dreigingen van Rusland of China het hoofd te bieden. Bewijs uit de eerste zeven weken van de vijandelijkheden wijst op een snelle uitputting van de voorraden.
Gegevens van de denktank CSIS suggereren dat bijna de helft van de voorraad Precision Strike Missiles tijdens de eerste golf is opgebruikt. Ook de luchtverdedigingscapaciteiten zijn verzwakt: 50 procent van de THAAD– en Patriot PAC-3-projectielen is gebruikt, waaronder meer dan 1.200 Patriot-interceptors. De marine heeft eveneens aanzienlijke verliezen geleden: het aantal Tomahawk-kruisraketten en JASSM’s is met respectievelijk 30 procent en 20 procent gedaald, naast een afname van 20 procent in de voorraden Standard Missiles.
Budgettaire beperkingen
Financiële beperkingen maken het herstel nog ingewikkelder. De huidige operaties kosten het Ministerie van Defensie ongeveer 1 miljard dollar per dag, middelen die zijn gereserveerd voor onmiddellijke uitgaven in plaats van voor de aanschaf van nieuwe wapens.
Hoewel president Trump een enorm defensiebudget van 1,5 biljoen dollar heeft gevraagd – inclusief een toewijzing van 70,5 miljard dollar voor geavanceerde raketten (een stijging van bijna 190 procent ten opzichte van het voorgaande jaar) – kan geld alleen het probleem niet oplossen.
Een vervallen industriële basis
Critici en beleidsmakers, waaronder die van het CATO Institute en senator Jack Reed, hebben gewezen op een systemisch falen in strategische vooruitziendheid en een vervallen industriële basis. De complexiteit van de raketproductie, waarbij talrijke onderaannemers en lange doorlooptijden betrokken zijn, betekent dat voorraden niet snel kunnen worden aangevuld, ongeacht de financiering. Zelfs met maximale productieversnellingen duurt het herstel jaren.
Deze logistieke crisis beperkt de strategische opties die de VS in het Midden-Oosten ter beschikking staan, met name wat betreft de Straat van Hormuz en de afschrikking van Teheran. Iran lijkt zich bewust te zijn van deze tekorten, zoals blijkt uit hun voortdurende agressie ondanks Amerikaanse vergeldingsmaatregelen. Uiteindelijk wordt het Amerikaanse leger geconfronteerd met een realiteit waarin een oorlog op twee fronten momenteel onmogelijk is, wat een erfenis van instabiliteit achterlaat die toekomstige regeringen nog lang na afloop van de huidige ambtstermijn voor uitdagingen zal stellen.
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
