Key takeaways
- Rusland bouwt ondergrondse fabrieken om de droneproductie tegen aanvallen te beschermen.
- Schepen van de schaduwvloot maken droneaanvallen op lange afstand tegen West-Europa mogelijk.
- Goedkope dronenzwermen putten dure luchtverdedigingsvoorraden uit door middel van economische uitputting.
Rusland diversifieert zijn arsenaal aan onbemande vliegtuigen en verschuift van een afhankelijkheid van afzonderlijke modellen naar een geavanceerde reeks systemen. Terwijl Moskou zijn campagne in Oekraïne voortzet, breidt het de productie uit in de speciale economische zone Alabuga in Tatarstan. Dit enorme industriële centrum heeft zijn activiteiten grotendeels ondergronds verplaatst om Oekraïense aanvallen te ontwijken. Schattingen wijzen erop dat tienduizenden vierkante meters aan ondergrondse faciliteiten zijn gebouwd om de productie van vliegtuigrompen, elektronica en motoren in stand te houden.
Bedreigingen voor West-Europa
Uit inlichtingenrapporten van de CIA blijkt dat deze dronecapaciteit nu een bedreiging vormt voor West-Europa. Er bestaat met name bezorgdheid dat Rusland aanvallen zou kunnen uitvoeren op Italië, Frankrijk of Spanje met behulp van containers die zijn gestationeerd op schepen van de Russische “schaduwvloot“ die in de Middellandse Zee opereren. Aangezien verschillende van deze drones een bereik hebben van bijna 1.000 kilometer, zouden lanceringen vanuit de Middellandse Zee gemakkelijk diverse Europese kusten kunnen bereiken.
De economie van uitputting
Een kernonderdeel van de Russische strategie is economische uitputting. Door goedkope drones in te zetten, waarvan sommige slechts 10.000 tot 50.000 dollar kosten, dwingt Moskou tegenstanders ertoe interceptorraketten ter waarde van miljoenen dollars te verbruiken. Deze onevenwichtigheid is bedoeld om de voorraden van de luchtverdediging uit te putten door middel van verzadigingstactieken.
Geran-serie
De Russische dronevloot is ingedeeld naar functie en snelheid. Het belangrijkste middel om de verdedigingssystemen te overbelasten blijft wel nog altijd de Geran-2 (de Russische versie van de Iraanse Shahed-136). Het is een propellervliegtuig met een bereik tot 2.500 km (hoewel dit wordt teruggebracht tot 1.000 km bij het vervoeren van zwaardere kernkoppen) en een kruissnelheid van 185 km/u.
Om de toenemende onderscheppingspercentages tegen te gaan, ontwikkelde Rusland varianten met straalmotors: de Geran-3, 4 en 5. Deze modellen ruilen een deel van hun efficiëntie in voor snelheid, waarbij de Geran-5 een snelheid van 600 km/u kan halen. De Geran-4 heeft aangetoond bijna 1.000 kilometer te kunnen vliegen door gebruik te maken van grote hoogten om brandstof te besparen. Deze snellere modellen hebben de Oekraïense onderscheppingspercentages aanzienlijk verlaagd, wat Kiev ertoe heeft aangezet om zijn eigen straalaangedreven onderscheppingsraketten te ontwikkelen.
Tactische en verkenningssystemen
Andere gespecialiseerde systemen zijn onder meer de Gerbera, die begon als een goedkope lokvogel maar is uitgegroeid tot een bewapende drone. Voor tactische aanvallen aan het front zet Rusland de Lancet in, een precisie-loiteringmunitie die wordt gebruikt om gepantserde voertuigen en radars te vernietigen. Verkenning wordt verzorgd door de Orlan-10, die artillerievuur begeleidt, terwijl de Orion een ambitieuzere, Reaper-achtige MALE-UAV vertegenwoordigt die kruisraketten kan vervoeren, hoewel de productie ervan trager verloopt.
Storingsbestendige innovaties
Onlangs heeft Rusland glasvezel-FPV-drones geïntroduceerd. Omdat deze via een kabel fysiek aan de operator zijn vastgemaakt, zijn ze volledig immuun voor elektronische storingen. Sommige versies beschikken zelfs over een “slaapstand“, waardoor ze wekenlang in de buurt van een doelwit inactief kunnen blijven voordat ze toeslaan. (ev)
Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
