Key takeaways
- Het Columbia-klasseproject is het duurste aankoopproject van de marine om de nucleaire afschrikking in stand te houden.
- Trage productietempo’s zullen een strategische leemte veroorzaken in de beschikbaarheid van op zee gestationeerde raketten.
- Tekortkomingen in de infrastructuur en tekorten in de toeleveringsketen belemmeren de Verenigde Staten in het opvangen van de snelle groei van de Chinese marine.
De Verenigde Staten beginnen aan hun tot nu toe duurste aankoopproject van de marine met de ballistische raketonderzeeërs van de Columbia-klasse. Met een geschatte totale prijs van 139,7 miljard dollar (121,1 miljard euro) voor twaalf schepen kost elke onderzeeër maar liefst ongeveer 11,6 miljard dollar (10,1 miljard euro). Dit programma is de belangrijkste prioriteit van de marine, omdat deze schepen de essentiële tweede-slagcapaciteit bieden voor de nucleaire triade van het land, waardoor de afschrikking ook na een eerste aanval actief blijft.
Ohio-klasse vervangen
De urgentie vloeit voort uit het feit dat de vloot van de Ohio-klasse verouderd is. Tussen volgend jaar en 2040 zullen alle 14 onderzeeërs van de Ohio-klasse buiten dienst worden gesteld. Aangezien de marine ernaar streeft de nieuwere onderzeeërs van de Columbia-klasse in een traag tempo van slechts één per jaar te bouwen, is een strategische kloof onvermijdelijk.
Deskundigen verwachten tijdens deze overgang een afname van 15 tot 20 procent in de beschikbaarheid van op zee gestationeerde nucleaire afschrikkingsmiddelen. Daardoor halen ze de vereiste vloot van 14 schepen niet.
Concurrentie van China
Deze precaire situatie is verergerd door de snelle uitbreiding van de Chinese marine. Terwijl de VS worstelt met een traag productietempo, beschikt China over een scheepsbouwcapaciteit die ongeveer 200 keer zo groot is en voegt het consequent kernonderzeeërs, waaronder die van de Jin-klasse, toe aan zijn arsenaal.
Kannibaliseren van andere programma’s
Om ervoor te zorgen dat de Columbia-klasse op schema blijft, heeft de marine hieraan voorrang gegeven boven andere projecten. Dit heeft geleid tot een kannibalisering van het programma voor aanvalsonderzeeërs van de Virginia-klasse.
Essentiële elektronische componenten, structurele gietstukken, onderdelen voor raketbuizen en gespecialiseerde arbeidskrachten worden weggehaald bij de bouw van de Virginia-klasse en ingezet voor het Columbia-project. Als gevolg hiervan is de productie van aanvalsonderzeeërs gefragmenteerd geraakt en vertraagd.
Specificaties en strategische afwegingen
De technische specificaties voor de nieuwe klasse omvatten een lengte van 171 meter en een onderwatergewicht van ongeveer 21.000 ton. Opvallend is dat deze schepen zullen beschikken over 16 raketbuizen. Dat is een afname ten opzichte van de 24 op de Ohio-klasse. Deze vermindering is het gevolg van het New START-verdrag dat tijdens het Obama-tijdperk is gesloten.
De marine stelt echter dat dankzij superieure, moderne rakettechnologie deze kleinere aantallen lanceerinrichtingen de vernietigingskracht van de vorige generatie kunnen evenaren of zelfs overtreffen.
USS District of Columbia
Uit de huidige voortgang blijkt dat het eerste schip, de USS District of Columbia, voor ongeveer 65 procent voltooid is. Het zal naar verwachting in 2028 klaar zal zijn. Daarna volgt de USS Wisconsin. Ondanks deze mijlpalen is de onderliggende crisis niet een gebrek aan financiering of een externe dreiging, maar veeleer een systemisch falen van de infrastructuur.
De VS worstelt met kwetsbare toeleveringsketens, onvoldoende scheepsbouwcapaciteit en een tekort aan geschoolde technici – structurele problemen die niet snel kunnen worden opgelost, terwijl rivalen hun maritieme groei juist blijven versnellen. (fc)
Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
