Key takeaways
- China is wereldleider wat betreft het totale aantal schepen dankzij een enorme industriële productie.
- Het ruwe aantal schepen is misleidend, omdat hierbij geen rekening wordt gehouden met gevechtseffectiviteit en tonnage.
- De Verenigde Staten geven prioriteit aan topkwaliteit en wereldwijd bereik boven louter volume.
Wanneer de wereldwijde zeemacht wordt beoordeeld op basis van het simpele aantal schepen in de wateren – waarbij een enorm vliegdekschip en een piepklein patrouillevaartuig als gelijkwaardig worden beschouwd – wijkt de resulterende ranglijst sterk af van traditionele maatstaven voor militaire kracht.
Brede definitie
Deze onconventionele benadering geeft voorrang aan kwantiteit boven capaciteit, waardoor een beeld ontstaat waarin de machtigste marine ter wereld niet de eerste plaats inneemt. In plaats daarvan benadrukt deze maatstaf de industriële productie en de scheepsbouwcapaciteit in plaats van tactische dominantie.
De hier gehanteerde methodologie is gebaseerd op de breedst mogelijke definitie van “grootste”, waarbij elk schip die onder een marinevlag vaart, wordt meegeteld. Dit verschilt van “gevechtsmacht”-normen, die alleen schepen meetellen die bijdragen aan de gevechtskracht, of van strikte criteria die schepen onder de 1.000 ton uitsluiten. Hoewel deze ruwe telling een grove indicator is van gevechtseffectiviteit, biedt ze een onthullend beeld van welke landen op grote schaal schepen kunnen produceren.
1. China
China beschikt wereldwijd over de grootste vloot, ongeacht de gebruikte telmethode. Met een totaal aantal schepen van meer dan 730 en een gevechtsmacht van ruim 370 schepen heeft Peking de Verenigde Staten in absolute aantallen ingehaald. Deze groei wordt aangedreven door een vrijwel zelfvoorzienende industriële basis die in staat is tot snelle productie.
China heeft nu drie vliegdekschepen in dienst en breidt zijn onderzeeër- en kruiserfloten agressief uit, met het oog op verdere groei tegen 2035. Desondanks loopt China nog steeds achter op de VS wat betreft totale tonnage en het vermogen om langdurige operaties ver van de eigen kusten uit te voeren.
2. Rusland
Rusland staat op de tweede plaats, hoewel de cijfers moeilijk te verifiëren zijn door een mix van actieve schepen uit het Sovjettijdperk en schepen die weliswaar officieel in dienst zijn genomen, maar niet operationeel zijn.
De grootste kracht blijft de onderzeeërvloot van wereldklasse, waaronder geavanceerde onderzeeërs met ballistische raketten en kruisraketten. De oppervlaktevloot heeft het echter moeilijk. Het enige vliegdekschip ligt al jaren aan de kant en de eenheden in de Zwarte Zee hebben aanzienlijke verliezen geleden als gevolg van Oekraïense aanvallen.
3. Noord-Korea
De hoge positie van Noord-Korea is het belangrijkste voorbeeld van waarom ruwe aantallen misleidend kunnen zijn. Hoewel het land bogen op honderden schepen, bestaat het overgrote deel uit kleine kustpatrouillevaartuigen en verouderde, lawaaierige onderzeeërs. De meeste van deze schepen kunnen niet verder dan 50 zeemijl (92 kilometer) van de kust opereren.
Hoewel Pyongyang onlangs een grotere torpedobootjager heeft geïntroduceerd – naar verluidt met Russische hulp – blijft de marine een kustverdedigingsmacht in plaats van een macht op open zee.
4. Verenigde Staten
De Amerikaanse marine staat qua aantal op de vierde plaats, ondanks dat zij de sterkste zeemacht ter wereld is. Deze discrepantie bestaat omdat de VS de nadruk legt op kwaliteit en schaalgrootte in plaats van op volume. Wat de totale tonnage betreft, zijn de VS de onbetwiste leider, met ongeveer zeven miljoen ton – meer dan het dubbele van het totaal van China.
De vloot wordt gedragen door 11 atoom aangedreven supercarriers en een wereldwijd inzetbare vloot van atoomonderzeeërs. De VS staan echter voor industriële uitdagingen bij het snel genoeg bouwen en onderhouden van schepen om gelijke tred te houden met de enorme groei van hun rivalen.
5. Zuid-Korea
Zuid-Korea completeert de top vijf en vertegenwoordigt een evenwicht tussen kustvlootcapaciteit en capaciteit op open zee. De vloot bestaat uit zeer moderne schepen, waaronder met Aegis uitgeruste torpedobootjagers en geavanceerde onderzeeërs die ballistische raketten kunnen lanceren.
In tegenstelling tot sommige vloten met een groter aantal schepen, worden de aantallen van Zuid-Korea ondersteund door hightech, in eigen land geproduceerde platforms, waardoor het land een belangrijke wereldwijde wapenexporteur en een krachtig regionaal afschrikmiddel is.
Conclusie
Een simpele telling van het aantal schepen is een onbetrouwbare voorspeller van overwinning in zeeoorlogvoering. Factoren zoals de opleiding van de bemanning, sensortechnologie, logistiek en raketcapaciteit zijn veel belangrijker dan het aantal schepen.
Veel landen – zoals Japan, India, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk – zouden veel hoger scoren als ze op kracht zouden worden beoordeeld. Niettemin zeggen de ruwe cijfers veel over het industriële uithoudingsvermogen; het vermogen om snel schepen te bouwen en te vervangen is een strategisch voordeel dat van vitaal belang blijft in het geval van een langdurig conflict. (fc)
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!
