Key takeaways

• De verkiezing van de volgende directeur-generaal van de WHO in 2027 zal aangeven welke wereldmacht het internationale gezondheidsbeleid domineert.
• Golfstaten en Aziatische landen dagen de traditionele invloed van Europa uit met sterke vrouwelijke en strategische kandidaten.
• Financiële instabiliteit en geschillen over pandemieverdragen bemoeilijken de weg voor elke toekomstige leider.

De keuze van de volgende directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) zal een cruciale indicator zijn voor welke wereldmachten. Of dat nu Europa, Azië of de Golfstaten zijn, zij zullen bepalen welk internationaal gezondheidsbeleid geldt na de strategische terugtrekking van de Verenigde Staten. De nieuwe leider moet leiding geven aan een organisatie die kampt met begrotingstekorten. Daarnaast zijn er eisen voor structurele hervormingen en de dreiging van toekomstige pandemieën. Dat meldt POLITICO.

Europa of Azië

Aangezien de huidige leider Ethiopisch is, wijzen diplomatieke normen erop dat de volgende benoemde waarschijnlijk niet uit Afrika zal komen. Er wordt verwacht dat Europa kandidaten zal voordragen. Kandidaten uit rijke landen kunnen echter bekritiseerd worden voor de ongelijkheden die tijdens de Covid-19-pandemie bij de vaccinverdeling zijn waargenomen.

Omgekeerd weerspiegelen potentiële kandidaten uit Azië en de Golfregio het toenemende diplomatieke en financiële gewicht van deze regio’s. Hoewel het onwaarschijnlijk is dat China een eigen staatsburger zal voordragen, zou zijn invloed op ontwikkelingslanden het land tot een belangrijke machtsspeler kunnen maken. Het proces wordt verder bemoeilijkt door de terugtrekking van de regering-Trump uit de organisatie. Voor het eerst in jaren is de VS geen formele deelnemer. Toch zullen veel landen hun stemmen wellicht nog steeds afstemmen op de Amerikaanse voorkeuren.

De opkomst van de invloed van de Golfstaten

De Golfregio is uitgegroeid tot een belangrijke speler, met twee prominente vrouwen in de schijnwerpers. Hanan Balkhy, de regionale directeur van de WHO voor het oostelijke Middellandse Zeegebied, wordt gezien als een uiterst bekwame leider die crises in Iran en Gaza heeft weten te boven te komen. Haar Amerikaanse opleiding en professionele banden zouden haar tot een ideale brug kunnen maken voor het herstel van de betrekkingen tussen de VS en de WHO.

Ondertussen biedt Hanan Mohamed Al Kuwari, voormalig minister van Volksgezondheid van Qatar en invloedrijk figuur uit het bedrijfsleven, een alternatief voor degenen die op zoek zijn naar een externe manager in plaats van een interne bureaucraat. Het succes van beide vrouwen zal waarschijnlijk afhangen van de mate van coördinatie tussen de regeringen van de Golfstaten.

De sterke kanshebber uit Pakistan

Uit Pakistan wordt Sania Nishtar beschouwd als een van de meest gekwalificeerde kandidaten. Als hoofd van de vaccinatiealliantie Gavi beheert zij cruciale vaccinfinanciering. Zij heeft bewezen om te kunnen gaan met de wisselvallige politiek rond Amerikaanse hulp en scepsis ten aanzien van vaccins, zonder afbreuk te doen aan de gezondheidsdoelstellingen. Haar expertise op het gebied van donorrelaties is een belangrijke troef, gezien de financiële instabiliteit van de WHO. Zij moet echter concurreren met andere kandidaten uit hetzelfde regionale blok.

In Azië heeft de Indonesische minister van Volksgezondheid, Budi Gunadi Sadikin, veel belangstelling gewekt. Budi is een charismatische spreker en heeft zich sterk gemaakt voor het delen van technologie en solidariteit tussen ontwikkelingslanden. Hierdoor heeft hij Indonesië op de kaart gezet als mondiaal centrum voor volksgezondheid. Critici wijzen echter op zijn beperkte achtergrond in de volksgezondheid, aangezien hij pas in 2020 de overstap maakte van het bankwezen naar het gezondheidsbeleid. Andere regionale mogendheden, zoals Thailand, zouden zich eveneens in de race kunnen mengen.

De institutionele strijd in Europa

Europa beschikt over sterke institutionele referenties, vooral omdat er sinds 1998 geen Europeaan meer aan het hoofd van de WHO heeft gestaan. De regio wordt echter geconfronteerd met een “politieke winter” als gevolg van de frustraties van het Zuiden over de trage vooruitgang bij het tot stand brengen van een eerlijk pandemieverdrag en de bescherming van farmaceutische octrooien. Potentiële Duitse kandidaten, waaronder Helge Braun en Karl Lauterbach, kampen met hindernissen. Dat gaat over hun staat van dienst tijdens de pandemie of hun gebrek aan politieke populariteit.

De meest realistische Europese opties zijn Hans Kluge en Jeremy Farrar. Zij zijn respectievelijk een consensusbouwer die aan het hoofd staat van het Europese kantoor van de WHO en een zeer gerespecteerde wetenschapper. Uiteindelijk zullen Europese kandidaten wellicht tot de conclusie komen dat, ongeacht hun bekwaamheid, het mondiale politieke klimaat niet langer in hun voordeel is.

(mv)(fc)

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!