Key takeaways

• De Banque de France heeft een recordwinst behaald door oudere goudstaven te verkopen in New York en nieuwere aan te kopen in Europa.
• Deze strategische zet voorkwam diplomatieke spanningen en logistieke kosten die gepaard gaan met het repatriëren van goud uit de Verenigde Staten.
• De totale goudvoorraad van Frankrijk blijft ongewijzigd en wordt nu veilig opgeslagen in Parijs.

De Banque de France heeft in 2025 een originele manier gevonden om haar goud uit Amerikaanse opslagplaatsen te halen. De centrale bank verkocht in New York een deel van zijn oudere, minder zuivere goudstaven op een moment dat de goudprijzen recordhoogtes bereikten. Vervolgens gebruikten ze de opbrengst hiervan om nieuwe goudstaven aan te kopen die voldoen aan de bijgewerkte zuiverheidsnormen binnen Europa.

Met deze strategie voorkwam de bank diplomatieke geschillen met de Verenigde Staten en elimineerden ze de kosten die gepaard gaan met het vervoeren en beveiligen van het goud over de Atlantische Oceaan.

Financiële vruchten plukken

Het resultaat was een grote winst voor de Banque de France, waardoor haar algehele financiële positie aanzienlijk werd versterkt. Het eigen vermogen bedraagt nu maar liefst 283,4 miljard euro, een stijging ten opzichte van 202,7 miljard euro in het voorgaande jaar. Deze stijging is deels toe te schrijven aan de gerealiseerde winsten uit de goudtransacties.

Veilige opslag

Ondanks speculaties heeft de gouverneur van de bank volgehouden dat het besluit om de nieuw verworven goudstaven in Parijs te bewaren niet werd ingegeven door politieke overwegingen. De totale goudvoorraad van Frankrijk blijft ongewijzigd op ongeveer 2.437 ton, waarbij de gehele reserve nu veilig is opgeslagen in de ondergrondse kluis van de Banque de France in La Souterraine.

Jaren zestig

De bank omschreef de maatregel als een “verbetering van de kwaliteit van de reserves” en een poging om beter te voldoen aan de moderne internationale goudnormen. Toch roept de verkoop van goud dit jaar herinneringen op aan de jaren zestig. Toen draaide het internationale geldstelsel rond een belangrijke factor: de Amerikaanse dollar. Binnen het zogenoemde Bretton Woods-systeem was die dollar rechtstreeks inwisselbaar voor goud door buitenlandse centrale banken. De dollar diende toen als het fundament van de wereldeconomie.

Toch groeide het wantrouwen hiervoor achter de schermen. Frankrijk begon, onder leiding van Charles de Gaulle, te twijfelen aan de houdbaarheid van de Amerikaanse monetaire politiek. De regering vreesde dat de VS te veel geld in omloop brachten om hun uitgaven te financieren. Dat zou gegarandeerd leiden tot een verzwakking van de Amerikaanse dollar, volgens de Gaulle.

Tussen 1963 en 1966 haalde Frankrijk daarom in het geheim een groot deel van zijn goudreserves terug uit opslagplaatsen in New York en Londen. De operatie werd “Vide-Gousset” genoemd, letterlijk het leegmaken van de zak. Er werd in totaal meer dan 3.000 ton goud per schip en vliegtuig gerepatrieerd naar Frankrijk.

Nixon Shock

Volgens verschillende economen droeg deze operatie bij aan de toenemende druk op het Bretton Woods-systeem en de uiteindelijke instorting ervan. In 1971 besloot de Amerikaanse president Richard Nixon de koppeling tussen de dollar en goud te beëindigen. Die beslissing werd later bekend als de “Nixon Shock” en maakte een einde aan het tijdperk van vaste wisselkoersen.

De gevolgen hiervan waren gigantisch. De goudprijs schoot omhoog van 35 dollar per ounce naar meer dan 800 dollar in 1980. Tegelijk werd de wereldeconomie geconfronteerd met stagflatie, volatiele wisselkoersen en een veranderende financiële orde.

Parallellen met vandaag

In tegenstelling tot de jaren zestig is de dollar vandaag niet gekoppeld aan goud. Centrale banken kunnen hun dollarreserves niet meer inruilen voor het edelmetaal en wisselkoersen worden bepaald door de markt. Goud speelt vandaag vooral een rol als veiligehaveninvestering en niet langer als ruggengraat van het mondiale systeem.

De terugkeer van een deel van de Franse goudvoorraad is dan ook vooral een strategische zet. Volgens de Banque de France gaat het om een technische modernisering en kwaliteitscontrole van de reserves en niet om een politiek signaal aan Washington. De markten reageerden ook nauwelijks.

Frankrijk is ook niet het enige land dat herbekijkt waar zijn goudvoorraad ligt opgeslagen. Duitsland bewaart bijvoorbeeld nog steeds een groot deel van zijn reserves in het buitenland. Daar wint het debat over repatriëring wel aan kracht. (ev)(fc)

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!