Key takeaways
- Trumps beweringen over diplomatieke vooruitgang met Iran worden met scepsis ontvangen vanwege tegenstrijdige uitspraken en zijn verleden van onvoorspelbare acties.
- Ondanks de militaire opbouw staat een mogelijke invasie van Iran voor aanzienlijke obstakels, waaronder hevig Iraans verzet en interne machtsstrijd.
- Het artikel stelt dat Trumps grillige aanpak uiteindelijk kan leiden tot verdere instabiliteit in de Perzische Golf, zonder dat er duidelijke doelstellingen worden bereikt.
De vraag is niet of president Trump zal terugkomen op zijn dreigementen tegen Iran, maar eerder of hij zich kan ontworstelen aan een conflict dat hij zelf heeft veroorzaakt. CNN analyseert het en blikt vooruit.
Twijfels
De recente uitspraken van Trump over “productieve gesprekken” met Iran en 15 punten van overeenstemming worden met scepsis ontvangen, gezien de weigering van Teheran om enige dialoog aan te gaan. De meest optimistische interpretatie is dat beide partijen de catastrofale gevolgen van verdere escalatie inzien en een weg naar de-escalatie zoeken.
Er zijn echter tal van redenen voor twijfel. Trumps grillige retoriek, het onvermogen van zijn regering om een duidelijke grondgedachte voor de oorlog of een exitstrategie te formuleren, en zijn geschiedenis van het niet nakomen van deadlines ondermijnen elke schijn van geloofwaardigheid. De eerdere acties van de president tonen aan dat hij zijn zelfopgelegde moratorium van vijf dagen op aanvallen op Iraanse energiecentrales gemakkelijk zou kunnen breken.
Marktmanipulatie?
Cynici wijzen er ook op dat de pauze samenvalt met de handelsweek, wat duidt op een mogelijke poging om de wereldwijde markten te stabiliseren die door Trumps riskante politiek zijn geschokt. Zijn eerdere uitspraken leken gericht op het kalmeren van de marktvolatiliteit, en dit keer bleek dat niet anders te zijn, aangezien de aandelenindexen stegen terwijl de olieprijzen daalden.
Trump probeert misschien om een andere reden tijd te winnen: het verzamelen van voldoende Amerikaanse troepen voor een mogelijke invasie van het eiland Kharg, het oliecentrum van Iran, of de bezetting van strategische eilanden in de Straat van Hormuz. Terwijl één Marine Expeditionary Unit onderweg is vanuit Japan, is een andere vorige week net vertrokken vanaf de westkust.
Overdrijving
Bovendien doet Trumps neiging tot overdrijving twijfel rijzen over zijn beweringen dat er diplomatieke vooruitgang is geboekt en dat Iran graag een akkoord wil sluiten. Zijn wilde schommelingen tussen het “afbouwen” en het escaleren van het conflict zijn kenmerkend voor zijn leiderschapsstijl, maar dragen nauwelijks bij aan een stabiel oorlogsbeheer.
Maandag leken Trumps acties op een berekende list om zijn agressieve tactieken af te schilderen als iets dat Iran tot onderhandelingen had gedwongen. Deze onvoorspelbaarheid en neiging om zelf gecreëerde crises door middel van improvisatie te doorstaan, zijn terugkerende thema’s in zijn persoonlijke en professionele leven.
Iraans verzet
Deze aanpak zou echter onhoudbaar kunnen blijken in het licht van het Iraanse verzet. Hoewel Iran militair in de minderheid is ten opzichte van de VS en Israël, heeft het zijn eigen invloed laten zien door de Straat van Hormuz effectief af te sluiten en de wereldeconomie in gijzeling te houden.
De logica dicteert dat een regime dat al vóór de oorlog als radicaal werd beschouwd, waarschijnlijk niet meegaander zal worden na de moord op zijn hoogste leider en het doorstaan van meedogenloze Amerikaanse en Israëlische luchtaanvallen. Trumps eisen dat Iran afstand doet van zijn nucleaire programma en ballistische raketten zouden dealbreakers kunnen zijn, wat erop wijst waarom schurkenstaten dergelijke afschrikmiddelen tegen buitenlandse agressie zouden zoeken.
Dilemma rond vertegenwoordiging
Zelfs als er onder leiding van Pakistan gesprekken van start gaan, blijft het onduidelijk wie Iran zou vertegenwoordigen. Een gedecentraliseerd regime met verzwakt leiderschap zou moeite kunnen hebben om consensus te bereiken. Als het Islamitische Revolutionaire Garde Corps nu de touwtjes in handen heeft, zouden de onderhandelingen nog moeizamer kunnen verlopen.
De Iraanse leiders zouden Trumps ommezwaai en emotioneel geladen posts op sociale media kunnen interpreteren als een teken dat hun strategie om economische pijn toe te brengen werkt.
Complexe situatie
Hoewel de moorden en luchtaanvallen ongetwijfeld de regionale invloed van Iran hebben verzwakt, zijn er geen aanwijzingen dat het regime op instorten staat. Het conflict heeft het dilemma van Trump blootgelegd: escalatie brengt onaanvaardbare risico’s met zich mee, terwijl terugtrekking de bondgenoten van de VS kwetsbaar maakt voor een aangemoedigd Iran. Het lijkt verleidelijk om de overwinning uit te roepen zonder zijn doelstellingen te hebben bereikt, maar dat is uiteindelijk onhoudbaar.
Trump staat voor een crisis met weinig aanvaardbare oplossingen. Hij moet deze complexe situatie met voorzichtigheid en vooruitziendheid benaderen om te voorkomen dat de toch al onstabiele situatie in de Perzische Golf verder verslechtert. (fc)
Volg Business AM ook op Google Nieuws
Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!