100.000 ton VS-diplomatie in de Middellandse Zee voordat de onderhandelingen met Moskou worden hervat

De vakantietijd heeft de koorts tussen Rusland en Oekraïne enigszins doen bedaren, en verwacht wordt dat de onderhandelingen volgende maand zullen beginnen. Maar beide partijen maken hier gebruik van om hun pionnen beter te plaatsen. Aan de ene kant staat het vliegdekschip van de VS klaar om in te grijpen in de Middellandse Zee. Aan Russische kant staan de gloednieuwe Zircon-raketten, de perfecte nemesis van de eerste.

Er is een soort kerstbestand in het touwtrekken tussen de NAVO en het Kremlin over Oekraïne. Nadat de Russische diplomatie de voorwaarden had geformuleerd die de veiligheid van het land moeten garanderen, hetgeen het Westen over het algemeen onaanvaardbaar vindt, kwamen de twee partijen overeen in januari officiële besprekingen te houden.

Ter herinnering: de Russische president Vladimir Poetin roept op tot stopzetting van alle onderhandelingen over Oekraïnes lidmaatschap van de NAVO, waardoor de facto troepen van het Atlantisch Bondgenootschap aan zijn grenzen zouden worden geplaatst. Maar dit is een onaanvaardbare inmenging voor het Westen, voor wie de kwestie geen betrekking heeft op externe actoren zoals Rusland. Moskou eist ook een beperking van de militaire activiteiten in de landen die na 1997 tot het Atlantisch Bondgenootschap zijn toegetreden.

De Amerikaanse thalassocratie in actie

Hoe onrealistisch de voorwaarden ook mogen zijn, beide kanten praten toch weer met elkaar. Maar dit betekent niet dat de militaire escalatie op magische wijze tot stilstand komt. Zo zou het Amerikaanse vliegdekschip USS Harry S. Truman weldra het Suezkanaal oversteken en vervolgens naar de Perzische Golf varen met zijn escortegroep, bestaande uit de kruiser USS San Jacinto, vier torpedobootjagers en het Noorse fregat HNoMS Fridtjof Nansen. Alleen is deze vloot op 28 december van koers veranderd: het hoofd van het Pentagon, Lloyd Austin, besloot dat deze groep in de Middellandse Zee zou blijven, waar het op 1 december aankwam, in de overtuiging dat een dergelijke maatregel “noodzakelijk is om de inzet van de Verenigde Staten” voor de “collectieve verdediging” van de NAVO te herbevestigen, zonder echter een expliciet verband te leggen met de huidige spanningen tussen Moskou en Kiev, meldt de gespecialiseerde website Opex360.

Een herschikking met een aanzienlijk militair gewicht, en vooral een die kan wegen op de onderhandelingstafel: een vliegdekschip, het sleutelstuk van een moderne vloot sinds de Tweede Wereldoorlog, is ook “100.000 ton diplomatie”, zoals men ons in Amerikaanse kringen graag ter herinnering brengt. Dit is genoeg om Moskou een goed gevoel te geven en tegelijkertijd Zuidoost-Europa gerust te stellen: Uncle Sam is er nog steeds, en hij heeft sterke argumenten.

“Het Kremlin daarentegen promoot zijn gloednieuwe hypersonische Zircon-klasse raketten, die gebruik maken van technologie waarin de Russen – en de Chinezen – een voorsprong lijken te hebben.

Een snelle en dodelijke raket

Generaal Kartapolov, een voormalige Russische onderminister van Defensie die nu voorzitter is van de defensiecommissie van de Doema, beschreef de Zircon tegenover de Russische media als een “moordenaar van vliegdekschepen” omdat hij “onverdedigbaar” is, vooral wanneer er verscheidene binnen enkele seconden na elkaar worden afgevuurd, zoals bij de laatste staatstest op 24 december, aldus het Kremlin. “Een of twee raketten en een vliegdekschip is tot zinken gebracht of permanent uitgeschakeld. Toch is het vliegdekschip het fundament waarop de militaire strategie van de VS in de afgelopen decennia is gebouwd.”

Op dit punt heeft de generaal gelijk: om waar ook ter wereld in te grijpen, zijn de Verenigde Staten aangewezen op hun zeevloot, vertegenwoordigd door vliegdekschepen. Maar deze titanische schepen zijn dan ook een doelwit bij uitstek voor wie zijn kust wil verdedigen tegen een Amerikaanse interventie; landen als Iran en Rusland hebben dit begrepen en zetten in op anti-scheepsraketten, die bij verrassing en in grote aantallen worden afgevuurd, zo mogelijk daar waar de vijand niet gemakkelijk kan manoeuvreren.

De controle van zeeën en zeestraten

De Russische Zircon, die met Mach 9 kan vliegen en meer dan 1000 km kan afleggen, is een ideaal wapen dat kan worden ingezet vanaf een landbatterij, een vliegdekschip of zelfs een nucleaire aanvalsonderzeeër. Dit geeft het Kremlin verschillende opties in dit “Grote Spel” om de warme zeeën: de toegang ontzeggen tot het oostelijke Middellandse Zeegebied, bijvoorbeeld vanuit Ruslands militaire basissen in Syrië. Of verhinderen dat NAVO-schepen de Zwarte Zee bereiken door hen te ontmoedigen de Bosporusstraat te gebruiken of zelfs te blokkeren.

De Zircon-raket en de ontwikkeling ervan, waaraan veel ruchtbaarheid is gegeven, zijn dus het antwoord van Rusland op de NAVO-zeemanoeuvres die afgelopen zomer in samenwerking met de Georgiërs en de Oekraïners zijn uitgevoerd. Maar ook op het Turkse project om parallel aan de Bosporus een kanaal aan te leggen, dat een alternatieve doorgang in de Zwarte Zee zou bieden die niet valt onder de verdragen over de zeestraten. Die verdragen regelen het verkeer van oorlogsschepen tussen de Bosporus en de Dardanellen. Een gevaarlijk Trojaans paard naar de Russische Zwarte Zee dat Poetin lijkt te willen bewaken door er zijn raketten op te richten.

(kg)

Meer
Markten
Mijn Volglijst
Markten
BEL20