Key takeaways

• De Verenigde Staten willen de exploitatie van zeebodemgrond onder hun eigen wetten versnellen door een impasse in de International Seabed Authority (ISA).
• Unilaterale actie van de VS dreigt het internationale recht te verzwakken, de geloofwaardigheid van de VS te ondermijnen en China in staat te stellen om gebruik te maken van soortgelijke mazen in de regelgeving om de diepzeemijnbouwsector te domineren.
• De VS heeft andere opties, zoals prioriteit geven aan binnenlandse mijnbouw of samenwerken met landen zoals de Cookeilanden in hun Exclusieve Economische Zones (EEZ’s).

Volgens een analyse van de Center for Strategic and International Studies stijgt de wereldwijde vraag naar essentiële mineralen, aangewakkerd door de bezorgdheid over de afhankelijkheid van Chinese leveringen. Dit heeft de VS ertoe aangezet om toegang te zoeken tot enorme voorraden mineralen van de zeebodem. Maar omdat de internationale onderhandelingen over zeebodemmijnbouw in het kader van de International Seabed Authority (ISA) zijn vastgelopen, overwegen de VS een snellere aanpak in het kader van hun eigen wetgeving. Deze aanpak heeft de steun gekregen van particuliere bedrijven die graag mijnbouwactiviteiten willen starten.

Belangrijke gevolgen

Dit overhaaste streven naar diepzeemijnbouw kan echter belangrijke gevolgen hebben voor de internationale betrekkingen en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (UNCLOS) ondermijnen. China en andere landen zouden elke vermeende schending van UNCLOS door de VS kunnen uitbuiten om de regels voor de oceanen te veranderen, waardoor de internationale vrede en veiligheid in gevaar zouden kunnen komen.

De ISA, die verantwoordelijk is voor het reguleren van mijnbouwactiviteiten op de zeebodem in internationale wateren, is er niet in geslaagd om een mijnbouwcode af te ronden door onenigheid tussen de lidstaten. Terwijl sommige landen voorstander zijn van een uitstel op mijnbouw in afwachting van verdere milieustudies, staan andere landen te popelen om met commerciële exploitatie te beginnen.

In tegenstelling tot de trage vooruitgang van de ISA, versnelt de Amerikaanse regering haar eigen inspanningen voor diepzeemijnbouw onder de Deep Seabed Hard Mineral Resources Act. Deze wet, die in 1980 werd aangenomen voordat de UNCLOS-onderhandelingen waren afgerond, is sinds 1984 inactief. Het decreet van de regering is bedoeld om het goedkeuringsproces voor exploratievergunningen te versnellen, zodat particuliere bedrijven zoals The Metals Company (TMC) hun aanvragen kunnen indienen.

Diplomatieke vertakkingen

Hoewel deze aanpak de toegang van de VS tot essentiële mineralen zou kunnen verbeteren, waarschuwen deskundigen voor mogelijke diplomatieke vertakkingen. Unilaterale actie kan het internationaal recht verzwakken en de geloofwaardigheid van de VS aantasten, vooral bij landen die kritisch staan tegenover dergelijke acties. Een evenwichtigere aanpak zou kunnen zijn om zich te richten op binnenlandse exploitatie van mineralen of partnerschappen met landen zoals de Cookeilanden, waarbij de complexiteit van ISA-jurisdictie vermeden wordt.

Het nastreven van deze alternatieven zou China echter in de kaart kunnen spelen. Nu China actief werkt aan de ontwikkeling van zijn infrastructuur voor diepzeemijnbouw en aan het testen van apparatuur in de Stille Oceaan, zou elke schending van UNCLOS door de VS Peking in staat kunnen stellen om gebruik te maken van soortgelijke mazen in de regelgeving en zijn dominante positie in de wereldwijde diepzeemijnbouwmarkt te consolideren.

Conflicten

Het unilateraal nastreven van diepzeemijnbouw op volle zee volgens de Amerikaanse wetgeving brengt aanzienlijke risico’s met zich mee. Het is rechtstreeks in tegenspraak met UNCLOS en brengt het mijnbouwregime op volle zee in gevaar. Andere landen zouden in de verleiding kunnen komen om de goedkeuring van ISA terzijde te schuiven als de Verenigde Staten laten zien dat het mogelijk is om mijnbouw te bedrijven zonder zich aan de internationale regelgeving te houden. Dit kan leiden tot conflicten over mijnbouwrechten en zowel het internationale recht als de stabiliserende invloed van de Verenigde Staten op maritieme kwesties verzwakken.

De uitgebreide territoriale aanspraken van China in de Zuid-Chinese Zee zijn een bron van spanning geweest. UNCLOS en het pleidooi van de VS voor toetreding tot UNCLOS hebben een cruciale rol gespeeld bij het bestrijden van deze claims en het garanderen van de vrijheid van scheepvaart.

ISA-vergunning

De VS hebben andere mogelijkheden die de internationale orde minder zullen destabiliseren. Voorrang geven aan binnenlandse mijnbouw in de eigen territoriale wateren is een haalbare optie die in overeenstemming is met het internationaal recht. Door samen te werken met landen als de Cookeilanden om mijnbouw te plegen in hun exclusieve economische zone (EEZ) wordt ook de betrokkenheid van ISA vermeden, maar de duurzaamheid van deze overeenkomsten blijft onzeker.

Hoewel het beperken van mijnbouwactiviteiten in de VS tot bestaande pre-UNCM-vergunningen minder destabiliserend kan zijn, brengt het wel risico’s met zich mee. Het meest zorgwekkende scenario is om mijnbouw toe te staan in gebieden waarvoor al een ISA-vergunning is afgegeven. Dit zou onvermijdelijk een crisis binnen ISA veroorzaken en het gezag van ISA ondermijnen. (fc)