Tegenvaller: zeewier blijkt geen hulpmiddel in strijd tegen klimaatverandering

De afgelopen jaren is er veel hoop gevestigd op zeewier als een manier om klimaatverandering aan te pakken. Die opwinding vloeide voort uit studies die suggereren dat zeewier in staat is enorme hoeveelheden koolstofdioxide op te vangen en op te slaan. Maar nu blijkt dat zeewierecosystemen misschien toch geen koolstofput zijn, maar, integendeel, een natuurlijke bron van CO2.

Momenteel denkt men dat zeewier jaarlijks zo’n 175 miljoen ton koolstof opslaat, ofwel 10% van de uitstoot van alle auto’s ter wereld. Voor veel wetenschappers suggereerde dit de mogelijkheid dat zeewier een essentieel hulpmiddel in de strijd om klimaatverandering zou kunnen worden.

Er waren goede redenen om zeewier aan de kust als een belangrijke wereldwijde koolstofput te beschouwen. Sommige soorten kunnen wel 60 centimeter per dag groeien. Zeewier bedekt ongeveer 3,4 miljoen vierkante kilometer van onze oceanen. En wanneer wind en golven bladeren en stukjes zeewier afbreken, zal dat uiteindelijk eindigen in diepe wateren. Als het zeewier eenmaal in diepe wateren is of in sedimenten is begraven, wordt de koolstof die het bevat veilig opgesloten voor honderden jaren: de tijd die de oceaancirculatie nodig heeft om het bodemwater naar de oppervlakte te drijven.

Dus wat is het probleem?

Terwijl de omringende kustwateren door het bladerdak van zeewier spoelen, voeren ze enorme hoeveelheden plankton en ander organisch materiaal van verder op zee aan. Dat levert extra voedsel op voor filtervoeders zoals zakpijpen, schelpdieren die tussen zeewier leven en de mosdiertjes die uiteindelijk veel zeewierbladeren bedekken.

Als deze wezens deze extra voedselvoorraad consumeren, ademen ze kooldioxide uit naast de kooldioxide die wordt geproduceerd door het eten van zeewier. Individueel stelt dat niks voor. Maar op ecosysteemschaal zijn hun aantallen en hun vermogen om grote hoeveelheden water te filteren voldoende om de balans tussen de in- en uitstroom van koolstofdioxide te vertekenen.

Zeewierecosystemen blijken natuurlijke koolstofbronnen, met een gemiddelde uitstoot van ongeveer 20 ton per vierkante kilometer per jaar. Als je daar bij optelt hoeveel koolstof terugkeert naar de atmosfeer van zeewier dat naar de diepe zee werd weggespoeld, alleen om te ontbinden of eerst te worden gegeten, kan dat oplopen tot 150 ton CO2 per vierkante kilometer per jaar. Dat is een heel ander verhaal dan eerdere schattingen dat zeewier 50 ton CO2 per vierkante kilometer absorbeert.

(kg)

Meer
Markten
Mijn Volglijst
Markten
BEL20