Sportdiplomatie werkt fijn tot ze averechts werkt

Marokko wordt nu ook vernoemd in het schandaal dat het Europees Parlement op zijn grondvesten doet daveren. Desondanks geniet het land op het WK in Qatar volop de sympathie van de Afrikaanse en Arabische wereld. Het perst dat succes ook als een citroen uit.

Waarom is dit belangrijk?

Steeds meer landen investeren - vaak met een verborgen agenda - in sportdiplomatie. Dat is een techniek erop gericht om de communicatie, de vertegenwoordiging en de onderhandelingen van een land op de sportwereld richten. Dat kan formeel of informeel, maar het doel is altijd hetzelfde: een land of sport onder de aandacht brengen zodat het aan de wereld "als een product kan worden verkocht".

Kroatië

Het meest succesvolle voorbeeld is zonder meer Kroatië.

  • Door zijn fenomenale prestatie in de Wereldbeker van 2018, slaagde het land van amper 4 miljoen inwoners erin globale goodwill te creëren.
Luka Modric omhelst Leo Messi. Modric was de voorbije jaren zonder meer een van de meest cruciale informele ambassadeurs van Kroatië (Foto: Kirill KUDRYAVTSEV / AFP via Getty Images)

Marokko

Een ander voorbeeld is Marokko. 

  • Hoewel het land nu ook wordt vernoemd in het schandaal dat het Europees Parlement op zijn grondvesten doet daveren, geniet het land in Qatar de sympathie van de Afrikaanse en Arabische wereld. 
  • De video van het Marokkaans Toerismebureau, die tijdens de rust van de WK-matchen in heel Europa de tv-reclame domineert, is zo’n voorbeeld van sportdiplomatie of ‘soft power’.
    • Niet verwonderlijk, want toerisme is goed voor 10 procent van het Marokkaanse bbp en 17 procent van de landelijke werkgelegenheid. 
Marokkaanse supporters vieren de kwalificatie van hun team voor de halve finales van het WK in Qatar. (Photo: Getty Images)

Dan is er Qatar

Investeren in sportdiplomatie kan ook snel averechts werken. Kijk naar het gastland Qatar.

  • Tien jaar geleden begon Qatar in voetbal te investeren en 
    • naast de organisatie van het WK, werd ook veel geld uitgegeven aan
    • de lancering van BeIN, een wereldwijd sportkanaal onder het Al-Jazeera-netwerk.
    • Ook de overname van de Franse voetbalclub PSG werd tot de sportdiplomatie gerekend.
    • Die club is uitgegroeid tot het meest respectabele uithangbord van de Qatarese ‘soft power’ in Europa. De Parijse ‘beau monde’ laat zich maar al te graag in de tribunes van PSG zien bij thuiswedstrijden. In het artikel Comment le Qatar a acheté la France (et s’est payé sa classe politique) schreef de Franse website Slate.fr in 2012 al dat zowat de volledige Franse politieke klasse kind-aan-huis was in het emiraat.
  • Sindsdien zijn de Qatari’s teruggefloten vanwege de vermeende steekpenningen die werden uitgedeeld om het WK binnen te halen en hun onbetrouwbare staat van dienst op het gebied van de mensenrechten. 
  • Tel daarbij het schandaal dat zich momenteel in het Europees Parlement ontspint en er is sprake van averechtse sportdiplomatie.

“Dat kleine, lelijke Qatar. Die vriend die ons kwaad toewenst”

Dat fenomeen werd in 2013 uitgebreid gedocumenteerd in het boek “Le vilain petit Qatar. Cet ami qui nous veut du mal” (“Dat kleine, lelijke Qatar. Die vriend die ons kwaad toewenst”) van Nicolas Beau en Jacques-Marie Bourget. Zij onderzochten de geldstromen die Parijs vanuit Doha bereikten. Ze kwamen tot een conclusie die weinig met sport te maken heeft.

  • “Qatar investeert niet in Frankrijk voor het goed van de wereld, noch voor het goed van Frankrijk. De ware doelstelling van de emir is om in Frankrijk nieuwe zieltjes voor Allah te winnen. Zonder omwegen en naar eigen goeddunken; dat is het echte doel van zijn agressieve op bekeerlingen gerichte diplomatie. In deze strategie vormt voetbal niet meer dan een lokmiddel, een vitrine die de verloren gelopen zieltjes in de getto’s van de Parijse banlieues moet verleiden. Om ze daarna beter te kunnen bekeren. Achter die vitrine zit de wahabitische boeman. Hij beheert de kassa.”

(kg)

Meer
Markten
Mijn Volglijst
Markten
BEL20