Miami heeft nu plan om niet te verzuipen. Als het al niet eerst in z’n uitwerpselen komt te zitten

Ambtenaren in Miami-Dade County in Florida, waar klimaatmodellen tot een meter zeespiegelstijging tegen 2060 voorspellen, zijn op de proppen gekomen met een optimistische strategie. Die omhelst het verhogen van huizen en wegen, dichtere bebouwing verder landinwaarts en het creëren van meer open ruimte voor overstromingen in laaggelegen gebieden. Maar het is allemaal wel wat complexer dan dat. Zo dreigt Miami door die stijgende zeespiegel zonder drinkwater te vallen. Als het al niet eerst in z’n eigen uitwerpselen komt te zitten.

Optimistisch is wel degelijk het juiste woord om het nieuwe plan (dat eigenlijk niet veel meer is dan een blauwdruk momenteel) te benoemen. De strategie schetst de stijgende zeeën als grotendeels beheersbaar, vooral voor een laaggelegen gebied met een eeuw ervaring met waterbeheer. Klimaatdeskundigen waarschuwen echter dat het plan de omvang van de dreiging bagatelliseert. En dat de overheid de bewoners en ontwikkelaars vertikt te waarschuwen voor het risico van doorgaan met bouwen aan de kust. En dat in een staat waarvan de economie sterk afhankelijk is van onroerend goed aan het water.

Het debat in Miami-Dade maakt deel uit van een grotere strijd die momenteel woedt in de VS over hoe te reageren op de groeiende dreiging van klimaatverandering. Naarmate overstromingen, bosbranden en andere klimaatgerelateerde gevaren verergeren, hebben rampenexperts er in toenemende mate bij lokale ambtenaren op aangedrongen mensen aan te moedigen kwetsbare gebieden te verlaten. Maar steden, counties en staten verzetten zich vaak tegen dat advies, omdat ze zich zorgen maken dat zoiets hun economieën zou schaden en de kiezers tegen het hoofd stoot.

Tegen 2040 verdwijnt voor meer dan 3 miljard aan vastgoed, tegen 2070 is dat maar liefst 23 miljard …

Het debat is bijzonder intens in Zuid-Florida, dat wordt geconfronteerd met ernstige bedreigingen door klimaatverandering. Wat er in Miami gebeurt, zal zeer waarschijnlijk een casestudy worden voor andere steden die met klimaatuitdagingen worden geconfronteerd. Van de belangrijkste grootstedelijke gebieden in de VS is Miami het meest blootgesteld aan zeespiegelstijging. En samen met het duurste kustvastgoed ter wereld te zijn, heeft het een ruime belastinggrondslag om met oplossingen te experimenteren – en is er ook een enorme economische prikkel om kopers en investeerders ervan te weerhouden te vertrekken.

Niets doen is in elk geval onhoudbaar. Volgens een rapport van afgelopen najaar van het Urban Land Institute zou tegen 2040 meer dan 3 miljard euro aan eigendommen verloren kunnen gaan door dagelijkse getijdenoverstromingen als er geen maatregelen worden genomen om de dreiging te verminderen. Tegen 2070 zal dat cijfer naar verwachting oplopen tot 23 miljard.

Maar Katherine Hagemann, hoofd van het klimaatadaptatiebeleid voor Miami-Dade, gelooft dat het financieel niet zinvol is om op die bedreigingen te reageren door terug te trekken van de kust of door grote aantallen mensen te betalen om hun huis te verlaten. Het is logischer, schrijft ze in een ‘executive brief’ over de strategie, om te proberen die gebieden leefbaar te houden.

Te simpele oplossingen voor een te moeilijk probleem

De kosten van retraite op sommige van die plaatsen, als je ze tegen marktwaarde zou kopen, zouden te hoog zijn volgens Hagemann. De strategie van Miami-Dade County is dus gericht op een reeks acties. Daartoe behoren onder meer het ophogen van huizen op palen, waardoor bij overstromingen water eronderdoor kan stromen. Die aanpak kan goed werken bij het bouwen van nieuwe woningen, maar is duur voor bestaande constructies. En het belet niet dat de wegen die naar de huizen leiden onbegaanbaar worden.

Een andere manier om huizen en wegen te verhogen, is door herhaaldelijk vuil en stenen van elders binnen te slepen en het te gebruiken om het niveau van de grond zelf te verhogen bij het bouwen of herbouwen van huizen. Die benadering, zeggen tegenstanders, duwt gewoon het water naar aangrenzende percelen. De strategie roept ook op om meer woningen te bouwen op hoger gelegen land, weg van de oceaan. Maar die gebieden – waar tot voor kort minder vraag naar was dan voor kusteigendom – zijn de thuisbasis van veel van de gezinnen met lage inkomens en Afro-Amerikanen en Latino’s. Die riskeren het slachtoffer te worden van stijgende woningprijzen.

Isopix

Waarom Miami een speciaal geval is

Maar zoals gezegd: de strategie is moedig maar onrealistisch volgens klimaatwetenschappers. Miami is daarvoor echt wel een te speciaal geval. Vanaf de begane grond ziet Miami eruit als zowat eender welke Amerikaanse megastad: gebouwen, wegen en grasvelden, en af toe een kanaal of een siermeer. Maar, zoals iedereen die al eens boven Miami heeft gevlogen heeft kunnen zien, van bovenaf zijn de verhoudingen van water en land omgekeerd.

De glimmende metropool tussen Biscayne Bay en de Everglades blijkt een dun traliewerk van aarde en beton te zijn dat over een plas is gelegd die nooit stopt met vol te lopen. Water sijpelt omhoog door het grind onder bouwplaatsen en knabbelt aan de randen van nieuwe verkavelingen. Miami-Dade is gebouwd op de Biscayne Aquifer, 10.000 vierkante kilometer aan ongewoon ondiepe en poreuze kalksteen gevuld met regenwater en doordrenkt met rivieren die van het Evergladesmoeras naar de oceaan stromen. Zonder deze overvloedige bron van zoet water zou deze hete, afgelegen stad onbewoonbaar kunnen worden.

Maar behoudens een verbazingwekkende ommekeer in de uitstoot van broeikasgassen, zal de opkomende Atlantische Oceaan tegen het einde van deze eeuw een groot deel van Miami overspoelen. De economische effecten zullen verwoestend zijn. De opwarming van de aarde vormt een directer gevaar: de doorlaatbaarheid die de watervoerende laag zo gemakkelijk toegankelijk maakt, maakt deze ook kwetsbaar. En insijpelen van zeewater zal sneller een probleem worden voor de bijna drie miljoen inwoners van Miami-Dade County dan het feit dat ze met hun voeten in het water zullen staan.

Drinkwater om zeep

Het grootste probleem dat Miami boven het hoofd hangt is dus niet een kwestie van vastgoed, maar hoe lang het zijn drinkwater veilig kan houden, en tegen welke prijs. Als Miami-Dade zijn watervoorziening niet kan beschermen, maakt het niet uit of het de andere manifestaties van klimaatverandering aankan.

Naarmate de spiegel van de oceaan stijgt, wordt zout water in de kalksteen geduwd, waardoor een muur van pekel ontstaat die landinwaarts langs de bodem van de watervoerende laag kruipt. Zuid-Florida haalt zijn drinkwater uit putten die water van 18 meter tot 25 meter onder de grond halen. Terwijl het zoutwaterfront westwaarts over de watervoerende laag voortbeweegt, bereikt het elk van die putten en omhult ze in zout water. Zo zullen die op termijn onbruikbaar worden. Hoewel verre van perfect, zou ontzilting ooit de enige optie van Miami kunnen zijn. Maar omgekeerde osmose is enorm duur.

Uitwerpselen en blauwe baby’s

Dan zijn er de uitwerpselen. Toen ontwikkelaars Zuidoost-Florida volbouwden, ontdekten ze dat het in plaats van elk nieuw huis op het plaatselijke rioolstelsel aan te sluiten, het vaak gemakkelijker (en goedkoper) was om septische putten te installeren. Miami-Dade heeft er ongeveer 90.000. Deze tanks worden meestal gebruikt in landelijke gebieden waar huizen te ver uit elkaar staan ​​om aansluiting op een centraal rioleringssysteem te rechtvaardigen, maar ook op plaatsen waar woningbouw sneller plaatsvindt dan gemeentelijke infrastructuurontwikkeling.

Isopix

Septische tanks vangen vast afval op, dat zou moeten worden weggepompt, terwijl het vloeibare spul in de grond wordt afgevoerd, waar de zwaartekracht en de tijd bacteriën en al het andere erin filteren voordat het het grondwater bereikt. Maar in Zuidoost-Florida bevindt dat grondwater zich bijzonder dicht bij de oppervlakte – en stijgt het.

Intensievere overstromingen en regenbuien zullen de grondwaterspiegel nog verder doen stijgen, bovenop wat wordt veroorzaakt door de stijging van de zeespiegel, waardoor gedeeltelijk behandeld menselijk afval in de watervoerende laag terechtkomt. Dat afval kan E.coli-bacteriën bevatten, die diarree, braken en zelfs nierfalen veroorzaken. Hoge niveaus van nitraten, een ander bestanddeel van onbehandelde uitwerpselen, veroorzaken het zogenaamde blauwebabysyndroom, waarbij het bloed van baby’s niet langer voldoende zuurstof kan vervoeren.

De bedreigingen voor de Biscayne Aquifer ontvouwen zich gelijktijdig, maar vanuit verschillende richtingen en met verschillende snelheden. Op die manier is de hachelijke situatie van Miami zowel uniek als typisch: klimaatverandering peilt naar de zwakke punten van een stad, net zoals stilstaand water scheuren ontdekt in de fundering van een huis.

Lees ook:

Meer
Lees meer...
Markten
BEL20