Hoe China ’s werelds meest vruchtbare visgronden plundert

Sinds 2012 is de Chinese vissersvloot in de Zuidelijke Stille Oceaan met meer dan 500 procent gegroeid. De Chinezen hebben hun eigen regionale wateren, met name de Chinese zeeën, ernstig overbevist en halen nu enorme hoeveelheden tonijn uit ’s werelds meest vruchtbare visgronden. En dat patroon herhaalt zich wereldwijd: aangemoedigd door subsidies, reizen de vissersvloten van China verder en verder weg, en plunderen de oceanen met duizenden fabrieksboten.

De Pacifische regio exporteerde in 2019 530.000 ton visproducten, goed voor ongeveer een miljard euro. De grootste exporteurs waren Papoea-Nieuw-Guinea (380 miljoen), Fiji (150 miljoen), de Federale Staten van Micronesië (105 miljoen), Vanuatu (90 miljoen) en de Salomonseilanden (85 miljoen). De grootste importeurs van Pacifische vis in 2019 waren Thailand, met een import van zeevruchten uit de Stille Oceaan ter waarde van 250 miljoen euro, de Filippijnen (160 miljoen), Japan (105 miljoen), China (82 miljoen) en de VS (80 miljoen).

In sommige opzichten is de visserijsector een succesverhaal voor de Zuidelijke Stille Oceaan. In wat een mijlpaal betekende in de regionale samenwerking ondertekenden acht landen in 1982 de Nauru-overeenkomst, waardoor de kleine landen gezamenlijk konden onderhandelen over de toegang tot hun wateren door buitenlandse vissersvaartuigen, een stap die extra inkomsten van meer dan 400 miljoen per jaar heeft opgeleverd.

Maar de South Pacific – ’s werelds meest vruchtbare visgrond, die goed is voor meer dan de helft van ’s werelds tonijn – is ook het slachtoffer van illegale visserij, waarbij tot één op de vijf in het wild gevangen vis ondertussen illegaal in netten belandt.

Longliners zetten vislijnen uit tot 100 kilometer lang, elk met maximaal 3.000 haken

De kleine landen in de Stille Oceaan in wiens wateren deze illegale visserijactiviteiten plaatsvinden, lopen de winst mis, lijden onder uitputting van de visbestanden en worden, zonder de capaciteit om hun wateren volledig te controleren, vaak ook gestraft door visimporteurs omdat ze niet in staat zijn de duurzame herkomst te garanderen van de vangst.

De zeventien naties en territoria van de regio hebben rechtstreeks controle over hun eigen territoriale wateren. De visserij buiten die territoriale wateren, in de grotere exclusieve economische zones (EEZ) van de naties, wordt gecontroleerd en gecoördineerd door het intergouvernementele Forum Fisheries Agency. Pacifische EEZ’s produceren ongeveer 22 miljard euro aan tonijn voor consumenten, maar de eilanden pakken daar slechts ongeveer 10 procent van. Slechts een handvol landen in de Stille Oceaan verwerkt zelf de vangsten uit hun wateren – dat gebeurt meestal in Bangkok en andere Aziatische steden. Het meeste geld wordt verdiend met de vergunningen.

Dan is er nog de volle zee buiten de EEZ’s, waar niemand aanspraak op heeft en die valt onder de multinationale Western and Central Pacific Fisheries Commission (WCPFC). In 2019 was de totale tonijnvangst van WCPFC een recordhoeveelheid van 2.961.059 ton, 81 procent van de totale tonijnvangst in de Stille Oceaan en 55 procent van de wereldwijde tonijnvangst. Het gebied wordt gedomineerd door boten uit diepwatervissende landen, waaronder China, Japan, Zuid-Korea en de VS.

Na de Tweede Wereldoorlog begon de visserij op industriële schaal in de Stille Zuidzee. Ze werd gedomineerd door de VS en Japan, maar in de afgelopen twee decennia heeft China golf na golf aan nieuwe vissersboten gestuurd. Die longliners zetten vislijnen uit tot 100 kilometer lang, elk met maximaal 3.000 haken. Ze kunnen met elektronica steeds beter de ​​scholen vissen vinden. Voorzichtige schippers vermijden het doden van haaien, zeilvissen zoals marlijn en zwaardvis, zeeschildpadden en zeevogels. Anderen geven daar niet om. Er zijn maar weinig langelijnvissersboten in de Stille Oceaan met onafhankelijke waarnemers aan boord; omdat ze klein en vaak gevaarlijk zijn, willen maar weinigen erop varen.

Een andere methode is de zegenvisserij waarbij de vis met een over de bodem slepend net door een omtrekkende beweging wordt ingesloten. Ringzegenvaartuigen zijn groter en comfortabeler en gebruiken helikopters aan boord en drijvende aggregatieapparatuur om tonijn aan te trekken.

Sinds 2012 is de Chinese vissersvloot in de Stille Oceaan met meer dan 500 procent gegroeid

De Chinezen hebben hun eigen regionale wateren ernstig overbevist en halen nu enorme hoeveelheden tonijn uit ’s werelds meest vruchtbare visgronden. Sinds 2012 is de Chinese vissersvloot in de Stille Oceaan met meer dan 500 procent gegroeid. Uit een onderzoek onder boten die in 2016 in de Stille Oceaan actief waren, bleek dat 290 industriële schepen onder Chinese vlag een vergunning hadden om in de regio te opereren, meer dan een kwart van het totaal.

De Chinese longliners, die vissen naar albacore en geelvintonijn, domineren EEZ’s in plaatsen zoals Vanuatu en ze domineren de volle zee buiten de EEZ’s. Zijde- en witpunthaaien zijn voor de Chinezen favoriete bijvangst, hun vinnen worden bewaard en de rest wordt gedumpt.

In de afgelopen 10 jaar hebben China en Hong Kong onder internationale druk geprobeerd de handel in haaienvinnen te beëindigen, deels door de consumptie van haaienvinnensoep bij overheidsfuncties te verbieden en door campagnes om het eten van haaienvinnen publiekelijk te stigmatiseren. Maar de aanhoudende afname van het aantal haaien wijst op beperkt succes tot nu toe.

Eerder dit jaar zei China dat het zijn vloten drie maanden lang had verboden om inktvissen te vangen in de Atlantische en Stille Oceaan om de populaties te helpen herstellen. De Global Times, een door de Chinese staat gerunde krant, meldde dat de stap ‘China’s imago als verantwoordelijke visserijmacht benadrukte en een mijlpaal is voor China’s deelname aan internationaal maritiem beheer’.

De Chinezen zouden tussen 1.600 en 3.400 industriële vissersboten hebben. Maar die cijfers kloppen van geen kanten

Dat China een visserijmacht is, klopt niet. Het is dé visserijmacht. Volgens WCPFC-gegevens heeft China meer dan 600 schepen op een totaal van 1.300 buitenlandse schepen die een vergunning hebben om in de EEZ’s van de Stille Zuidzee te vissen. Wereldwijd zouden de Chinezen momenteel tussen 1.600 en 3.400 industriële vissersboten hebben, afhankelijk van de interpretatie van wat zo’n fabrieksschip is. Maar die officiële cijfers kloppen van geen kanten, bleek uit research van ODI, het in Londen gevestigde Overseas Development Institute.

“Nadat de visbestanden in de binnenlandse wateren zijn uitgeput en aangemoedigd door subsidies, reizen de vissersvloten van China verder en verder weg, en zijn bedrijven bouwen steeds meer schepen om aan de stijgende vraag naar vis en zeevruchten te voldoen”, stelt ODI in een rapport. De auteurs identificeerden maar liefst 12.490 vaartuigen die tussen 2017 en 2018 buiten internationaal erkende Chinese wateren zijn waargenomen. “China is een supermacht in de visserij”, zegt de studie. “Het heeft de grootste vissersvloot en de grootste DWF-vloot (visserij op ver water) ter wereld.”

Van Chinese schepen is uitgebreid gedocumenteerd dat ze zich bezighouden met illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij. In januari publiceerde het in Washington gevestigde Brookings Institute een studie, waarin staat: “Chinese visserijpraktijken vormen een werkelijk unieke en ernstige bedreiging voor de toekomst.”

Subsidies en een vloot die nooit stopt met vissen

Begin vorig jaar beschuldigde Ecuador China ervan dat minstens 150 Chinese vissersvaartuigen hun volgsystemen hadden uitgeschakeld om in de buurt van de Galapagos-eilanden te kunnen opereren. Als reactie hierop kondigde het Chinese Bureau voor Visserij in april vorig jaar aan dat het schepen en kapiteins op de zwarte lijst zou zetten die zich bezighielden met IUU-visserij (IUU staat voor Illegal, Unreported and Unregulated). Peking heeft sindsdien een aantal schepen met Chinese vlag op de vingers getikt wegens IUU-schendingen in de Stille Oceaan, maar waarnemers uit de sector betwijfelen de effectiviteit hiervan. Ze stellen vast dat de Chinese schepen gewoon blijven uitvaren en hun tracking systemen uitschakelen terwijl ze zich in de Stille Oceaan bevinden.

En niet alleen daar. Van de Golf van Guinee in West-Afrika tot het Koreaanse schiereiland, worden door de Chinezen transponders uitgeschakeld om detectie te voorkomen. Een ander probleem is hoe de Chinese visserijvloot is georganiseerd: de meeste fabrieksschepen blijven gewoon constant op zee en zie je nooit in een haven. Ze laden hun vangst over op transportschepen, die die in havens aan land brengen. Speciale brandstofboten die deel uitmaken van de vloot bevoorraden de schepen. Dus, in een notendop, ze zijn de hele tijd aan het vissen, het stopt niet.

Op het eerste gezicht lijkt het een zeer gefragmenteerde vloot, maar er is een vermoeden dat de kern ervan waarschijnlijk in handen is van een paar bedrijven. Recent onderzoek toont aan dat de Chinese overheid de visserij zwaar subsidieert door middel van belastingvrijstellingen, voornamelijk op brandstof, ter waarde van zeker 15 miljard euro per jaar. Dat is 47 procent van de totale wereldwijde visserijsubsidies. Op papier doet het daarmee een slechte zaak, want China haalt iets van 15 procent van ’s werelds vis daarmee op. Dat is nog altijd meer dan het dubbele van de landen op de tweede en derde plaats. Maar het gebrek aan transparantie betekent dat het onmogelijk is om echt te weten hoeveel de Chinezen uit de oceaan halen.

(am)

Meer
Mijn Volglijst

GameStop duikt dieper in rode cijfers

08/12/2021 21:30

(ABM FN-Dow Jones) GameStop is het afgelopen kwartaal dieper in de rode cijfers gedoken, ondanks een hogere omzet. Dit bleek woensdag nabeurs uit de kwartaalcijfers van de Amerikaanse retailer van computerspellen.

GameStop boekte het afgelopen kwartaal een nettoverlies van 105,4 miljoen dollar, ofwel 1,39 dollar per aandeel, in vergelijking met een verlies van 18,8 miljoen dollar ofwel 0,29 dollar per aandeel, in dezelfde periode een jaar eerder.

Lees meer...
Markten
Lees meer...
Markten
Mijn Volglijst
Markten
BEL20