De geschiedenis laat zien hoe oorlogen zoals die in Oekraïne uiteindelijk bijna altijd mislukken. Maar waarom?

Door de geschiedenis heen hebben spontane, impulsieve oorlogen zoals die in Oekraïne – gewapende militaire conflicten die landen voeren zonder dwingende en dringende redenen – hun doelen meestal niet bereikt. In plaats daarvan verergeren ze de problemen die ze wilden oplossen en worden ze vaak de ondergang van degenen die het conflict begonnen. Hoe komt dat?

Waarom is dit belangrijk?

Zoals de Russische invasie van Oekraïne illustreert, is de dynamiek van de grote machtspolitiek niet veel veranderd in de geschiedenis. De verleiding om bruut geweld te gebruiken om snelle economische en geopolitieke winsten te behalen, leidt nog steeds vaak tot militaire mobilisatie. Maar de geschiedenis herhaalt zich daarbij vaak in die zin dat die oorlogen de ondergang veroorzaken van de sterkere partij die onnodig het eerste bloed vergoten.

We vinden het al terug in het werk van Thucydides, de Atheense historicus en generaal die schreef over de Peloponnesische oorlog (431-404 v.Chr.) tussen de machtigste stadstaten van het oude Griekenland, Athene en Sparta. In zijn Geschiedenis van de Peloponnesische Oorlog vermeldt Thucydides dat de Atheners in 416 v.Chr. in een opwelling besloten om het eiland Melos binnen te vallen, dat, hoewel een bondgenoot van Sparta, zich niet bij Sparta voegde in de oorlog tegen Athene.

De smeekbede

Dit premium artikel is exclusief voor abonnees
Word abonnee en krijg onmiddellijk onbeperkte toegang tot alle artikels. Nu vanaf € 1,99/maand.

Al abonnee? Log in en krijg toegang tot alle premium artikels.
Meer premium artikelen
Meer
Markten
Mijn Volglijst
Markten
BEL20